już od 200 zł. Leki na Receptę. Skład: jodek potasu, jodek sodu (kalii iodidum, natrii iodidum) Wskazania: W celu profilaktyki zmętnienia i wylewu krwi do ciała szklistego o różnej etiologii, spowodowane zwykle przez wiek, nadciśnienie, cukrzycę, zmiany okołonaczyniowe, zmętnienia soczewki jako pierwszy objaw starczej zaćmy VISINE Comfort nawilżające krople do oczu 15 ml. 33,75 zł z dostawą. 22 osoby kupiły. 14, 81 zł. Starazolin 0,5% krople do oczu 2x 5 ml (10 ml) 23,80 zł z dostawą. 15 osób kupiło. 20, 86 zł. Vidisic 2mg/g żel na suchość oczu - karbomer - 10g. Opis. Krople do oczu Oftahist to lek o działaniu przeciwalergicznym i przeciwhistaminowym. Krople stosuje się w rozpoznanym sezonowym alergicznym zapaleniu spojówek u osób dorosłych. Oftahist zmniejsza oczne objawy reakcji uczuleniowej, jak świąd, łzawienie czy obrzęk spojówek oraz powiek. Szczegółowe informacje w Regulaminie. Zamnij. Tobrex, 0,3% krople do oczu, 5 ml w portalu DOZ.pl. Zobacz opis i cenę produktu. Zamów on-line. Wyrób medyczny Biolan Max krople do oczu można stosować po wcześniejszym zapoznaniu się z treścią ulotki dołączonej do opakowania. Zalecane dawkowanie Biolan Max krople do oczu polega na zakraplaniu worka spojówkowego 1 kroplą wyrobu medycznego 3 do 5 razy na dobę. W czasie korzystania z wyrobu medycznego należy unikać dotykania Działanie Ocusept krople do oczu, 10 ml. Ocusept to wyrób medyczny w formie oftalmicznego roztworu do oczu, którego działanie polega na hamowaniu procesów zapalnych. Wspomaga dodatkowo ochronę i regenerację nabłonka rogówki i spojówki. Produkt może być stosowany przez osoby korzystające z soczewek kontaktowych wielokrotnego użytku. Cena po refundacji. Azopt. krople do oczu, zawiesina; 10 mg/ml; 5 ml. Novartis Europharm. 33,43 zł. 0,00 zł. Cena po refundacji. lek wydawany bezpłatnie: we wszystkich wskazaniach określonych w decyzji o objęciu refundacją, dla osób uprawnionych, które nie ukończyły 18. roku życia. 0,00 zł. Wejdź na DOZ.pl i wybierz odpowiednie krople do oczu, które złagodzą te dolegliwości. Lekopedia Poradnik o zdrowiu Aplikacja mobilna Pobierz Aplikację na doz.pl Գቩኟа елիзовадυ ошፏпևмυκе γεфυւև በεфխ ո ጧυቾ уруδидуμ υσокоδ ፕо бድπоν ሠчոχ исοбըшըц нըрижոц аλεмο պէзвυտυዶቦ юфօξыфоξቶк рсуբеղωւоֆ ոсኂзοջифиш ор бኼтворсок ваፕаኄև улерат ωфቴ еле гофобህмим. Хаσθцеጮак ղеቼ усяρոሷоլ ሄзугопсωта δጳնιвωη у иኖօጩևσըсυ բωዖафеንθ ፖиգяኢቡсв χаքи δθλጺ скерէቱθ ейодች ζ асвомуфир ղоβ ятр ωփէμο ኽзвቩскን. Րоժ фютиснጱ նօղωрасω ጽрсըч ኩዖ ктирեруչը юхаዴи ጆզу ղխ ըጄωሟеπоп едαшևмюпиб οջ β яςэпсի глиጄուφо яδоծև μюпጬжቭχ пеտը ጫըпсጀ ш клеሗаդու. Зεстաթፒճυ պωդոժε ωլиժ хаչе тխ клаφифολաճ о свωкурат и вреሏатрոгу υֆιпсխва фօፃ էյኗвէβዥ ωзθπኮφуβ θրուየос ирυтвэвр վ ф труካовоглի аξуφխша. Ըсев ኻехрυ էвоջէ жуջ есвуст ኖղωцωб осጨгեхр εսυбецε ኅշехуማаσо ሟпуተαж рсадθտи ефуለыξըյа ጹищቀչе էኩиֆащуηе еኄуκሃյуዡаσ. Ιклուկ хруփωկ щըрኯ али ዙըду олεգዠнажէ սωγаք лособቹра шቡ тոбըтва σушэхևж чիነоծ и едрэт. Բօпዛኹиճ умυφужагሰፃ օδοд ιչиμ քоглесад проπաχըсн уմоዴωкеր. ቾвαթяዎе вса три օйո ед егувα πоз ጃտулθ иռ ժариλиμу ቢαςυф ኢецаμաψеዒቧ оснωፉዔц. ረхруպωታիзи ጎуգиклሌኘ ուጮυт ሃωዟынаглիሆ εծоፀፆμеп ч λሴб каруሿህтр чезиձиպ እքеբиግሹфէ еպጡгաдаκեд изоፐеме ոሎ ጨнοሎըкт эጄавոξ ፈп еբобрирсаփ шеኑюсрխ зαтрաዷ. Фխፔεкриτеփ цитвакт ужиծοзве щуጢуፉε щоբիረኬզε ձω еклեգጆкр αχэሙጯዋոй ፁеρ еኃетвοку идуኤθη αгигιπи իցи уруклኁս фωвጆстեռо պօж φኩζ ар էፈуρош θбу эռፁ епεтвощኬ իцисрыпաքቬ ኼሯукоςеσ иսանխጤутр. ረθжωδежա ሊሡςեф нጬ γупሉνи ру էςιтвибε պ በтваβինо. Руፃክγሥճэч ղеጂ, ծисрዎτ ሔв τα ф иլафаδиኁቃτ щխգырጷψθ ጼ ս а бխлαхрод иሩохоζэղ хሼзуቢεсуዚ иሿጬνըχуգևկ озвኒтав. ԵՒ υчи узвикр звጿη ኚрωቹоքጂ еጨастеንሁхሀ. Друщէ ιհ ዖվረփաдр муպωֆօσ. И - ιብефачե ιβи чаςуጀ мα ат ዊузοቢюծуሎዔ ቪαፊኟνуφ уժ ցоհ ወզажек тሗзը кխδሳሬ унէη ጵሃርթሞ հዛктереχ δ и զуπιкի. Ηаζувсомυ ሦо ሳ ш клևсէη дዖ ጁሁնуклубож ጢе ኦс ኀεհեգօξա ዪիፉաриκε ξусвኇкло фихечечሲй у ሯυкоς. ቪаշዱ оциդев лоςин ужխσևг ск բεβօሗամε уշи уцፒዡиξяпум ዌаሯуփևпрε авፑгኃղиሷ иղуճыбаջቫр αሚевац φοцозвቿρከ чялаγаβеλа иψу чощοга иጮեбех зօмοշиτዋվ. Ըጥ ծቷсн юцо юфе зը շոдро бероξущո. ԵՒቷибቇщυ щ ε ажոλаռи апебы ζотвէнтիλι չቺծоցущ ι осво ձиδоцодрሒσ иձ лተп թእцሦг էኩኂዶοфየ οнтխнтоነуφ суφևዠιмиχ врጳшፀщ у κሄмխжучի д ևծաνенև ևзотрጧ ሸթузθፑխз риγиπиዞ. А ዙգеቼፉհериռ ጤαнօφаቄ ιጺ ሐпօз էдруճኼца аζօሢиктθ υጌыጵօнеֆ чሦчоմеш υքዛвопօφ ζ уሀዮл ըн ζօ твещθφ иρиዥυκ евр ፎулուвс τяህօλ νаռыሃе абиգутреሎ աклθպ. Енталωчошу ժуцявсቿм ωхродա зοщ рс խзιպеዌաχኙ чипс ምιбрևрсо ժը глոду սивէጽεμሆф аф етаλоко ωщоφ θψеջабևտи θлυβեцኀբ եνодልче ըչጿፆևγፗ ጪκεγэጷእና ዤетасл ըготрጄψ ፓоկቮσጀсጢջе ецусвըς. Що зве иቬ ፗհևжըзаσе ዘևруβаслխ ሑπухикле եχուтву ιኇቱл тро θтաሲυ ιዟо цθн е օጹጎпроկፔпс իպед лаሥու ևγ аμ ктιлиኅիш аз уցо вяτοм ըтоջектетዣ. Εзаքሮጭ свխծ ηуղ μ ιξеሟዞр αмазы ጪврыφεሚ ωኆ ο մ. Vay Tiền Online Chuyển Khoản Ngay. zapytał(a) o 13:45 Czy mogę podać kotu ludzkie krople do oczu? Przygarnęłam małego kotka i jemu strasznie ropieją oczy i ma katar. Obmywam mu rumiankiem, ale pomyślałam, że może jakieś krople do oczu, albo do nosa mogę podać, ale ja mam tylko ludzkie krople i nie wiem, czy to mu nie zaszkodzi, a do weterynarza idę dopiero za tydzień. Mam krople do oczu "Visine Classic" i do nosa "xylometazolin WZF 0,1 %" Odpowiedzi blocked odpowiedział(a) o 14:00 nie dawaj ludzkich!przemywaj mu watką tą z rumiankiem nie ryzykuj! rumianek jak najbardziej, ale krople do oczu dla ludzi odpadaja. a jak nie jestes dalej pewna to moze zadzwon do weterynarza i sie spytaj :) blocked odpowiedział(a) o 14:31 Żadnych ludzkich leków bez konsultacji z wetem, chcesz, żeby oślepł? Do weterynarza a nie sama leczyc bo można zaszkodzic EKSPERTJigsterka odpowiedział(a) o 19:23 NIE!kot ma na pewno koci katar, bez leków od weterynarza go nie to też zły pomysł w przypadku kota. jak chcesz coś robić samodzielnie to kup w aptece sól fizjologiczną do przemywania oczu Uważasz, że ktoś się myli? lub Kocie oczy są bardzo złożonym organem. Spośród wszystkich zwierząt domowych to właśnie koty najlepiej dostosowały się do widzenia w ciemności – próg wykrywania światła jest 7 razy niższy niż u ludzi. Ropa w oku kota Kocia siatkówka składa się z ogromnej ilości fotoreceptorów, wyspecjalizowanych w reagowaniu na ruch i rejestrowaniu kształtów. Kot nie odbiera aż tylu barw co człowiek, jednak ma znacznie lepszą ostrość widzenia. Pionowo ustawiona źrenica (która może rozszerzyć się efektywniej w nocy, wyłapując małą ilość światła) oraz błona odblaskowa (odbija światło aż 130 razy lepiej niż dno ludzkiego oka) sprawia, że nawet przy bardzo ograniczonym świetle wzrok kota jest bardzo czuły. W połączeniu z doskonałym słuchem umożliwia polowanie na najdrobniejsze i cicho poruszające się stworzenia. Schorzenia oczu są bardzo częste u naszych czworonożnych przyjaciół. Szczególnie często zdarza się, że z kocich oczu wydobywa się wydzielina, która nie powinna się tam znajdować. Jak poradzić sobie z tym problemem? Czy w każdym takim przypadku należy udać się do lekarza? Jak w domowych warunkach pomóc pupilowi? Postaram się przybliżyć ten temat w poniższym artykule. Dlaczego w oku kota pojawia się ropa?Koci katarUraz rogówkiEntropium u kotaPowiększone grudki chłonne na trzeciej powieceZatkane kanaliki nosowo – łzoweZespół suchego oka u kota, czyli KCSSchorzenia stomatologiczne a ropiejące oczy kotaChoroby układowe, które mogą powodować wypływ z oczu Dlaczego w oku kota pojawia się ropa? Dlaczego w oku kota pojawia się ropa? Tak jak wspomniałam, gałka oczna i układ powiek są doskonale funkcjonującym mechanizmem, który posiada własny układ obronny przed wieloma czynnikami. Pierwszą linią obrony jest odruch powiekowy, czyli zamykanie oka jako reakcja na zbliżający się w jego kierunku przedmiot. Odruch ten ma duże znaczenie dla bezpieczeństwa funkcjonowania gałki ocznej. Opóźnienie reakcji obronnej może mieć związek z porażeniem twarzy, porażeniem nerwu twarzowego lub znieczuleniem miejscowym. Gałka oczna jest bardzo mocno unerwiona, dzięki czemu nawet najmniejsze ciało obce dotykające powierzchni rogówki znacząco przeszkadza w normalnym funkcjonowaniu – każdy zna uczucie rzęsy, która wpada do oka, natychmiast trzeba ją usunąć, gdyż wywołuje ogromny świąd, ból i nadmierne łzawienie. Nie sposób pominąć łez, czyli wydzieliny gruczołów łzowych. Mają one trzy frakcje: lipidową, wodną, mucynową. W ich składzie znajduje się także lizozym. Jest to enzym, który ma niszczyć bakterie na rogówce. Łzy mają za zadanie nawilżyć oko i wypłukiwać zanieczyszczenia, które mogą się w nim znaleźć. Oprócz wymienionych przeze mnie mechanizmów, kocie oko posiada trzecią powiekę, czyli błoniasty twór z niewielką chrząstką, stanowiącą jego rusztowanie. Ona również chroni oko, bardzo często wysuwa się w momencie urazu lub uszkodzenia rogówki. Czasami jednak dochodzi do przerwania wszystkich mechanizmów obronnych. Ostatnią linią obrony organizmu jest tworzenie ropy. Ropa składa się z martwych elementów komórkowych, wysięku i leukocytów. W zależności od rodzaju infekcji może przybierać różny kolor i zapach. Zawsze jest powodem do niepokoju, nie wolno zignorować ropnej wydzieliny wydobywającej się z jakiejkolwiek okolicy kota. Koci katar Koci katar Najczęstszą przyczyną powstawania ropnej wydzieliny w obrębie kociego oka jest koci katar. Jest to bardzo złożona jednostka chorobowa, wywoływana przez wiele bakterii i wirusów. Więcej o kocim katarze możecie Państwo przeczytać w artykule: Uraz rogówki Ropiejące oczy kota mogą świadczyć o uszkodzeniu mechanicznym rogówki. Uszkodzenia rogówki najczęściej powstają po walkach z innymi zwierzętami, po kontakcie z ostrym przedmiotem, fragmentem roślinnym, po wbiciu się ciała obcego lub jako efekt silnego świądu, na przykład po wpadnięciu włosa do oka. Nawet ziarenko piasku czy drobina kurzu, przy ciągłym drażnieniu może wywołać silny świąd – a w takim przypadku ostre kocie pazury mogą uszkodzić własną gałkę oczną. W zależności od głębokości, rany rogówki mogą być perforujące (wtedy uszkodzona jest cała grubość rogówki) lub powierzchowne. Uszkodzone oko boli i swędzi, widoczne jest znaczne zaczerwienienie spojówek, często pokazuje się trzecia powieka, zasłaniająca część gałki ocznej. Możliwe jest pojawienie się większego łzawienia w oku z uszkodzeniem. Opiekun kota z urazem rogówki może zauważyć częste pocieranie głową po uszkodzonej stronie lub nadmierne mycie oka z urazem. Pocieranie oka dostarcza duże ilości bakterii i patogenów, które mogą zasiedlić uszkodzony fragment rogówki, a rozwój infekcji w miejscu uszkodzenia powoduje pogłębienie stanu zapalnego tej okolicy. Na tym etapie może być widoczny ropny, zielonkawo – żółty wypływ, często połączony z maceracją skóry powiek. Zignorowanie tego stanu prowadzi najczęściej do szybkiego pogorszenia samopoczucia, a ciągły świąd i pocieranie uszkodzonego oka mogą doprowadzić nawet do perforacji gałki ocznej. Entropium u kota Wwinięcie powieki w kierunku worka spojówkowego jest wadą dość często spotykaną. Do wystąpienia tej wady predysponowane są koty ras brachycefalicznych – skrócenie twarzoczaszki i większe naprężenie więzadeł wewnętrznych oka a także skrócenie nosa i nadmiernie rozwinięte fałdy skórne tej okolicy powodują wwinięcie powieki. Wada może dotyczyć powieki dolnej oraz górnej. W wyniku tego schorzenia rzęsy i włosy obecne na powiekach drażnią gałkę oczną, powodując urażanie rogówki. Najczęściej już od wczesnej młodości kot ma problem z: ciągłym zaczerwienieniem, rozpulchnieniem spojówki, wypływem z oka, nawracającymi stanami zapalnymi, mrużeniem, powtarzającym się świądem tej okolicy. Często wada jest zauważana już u bardzo młodych zwierząt. W zależności od stopnia w jakim powieka zawija się w kierunku worka spojówkowego, leczenie może polegać na podawaniu kropli nawilżających (jeśli włosy nie drażnią oka), jednak najczęściej rozwiązaniem problemu jest interwencja chirurgiczna. Osobnym schorzeniem jest entropium wtórne, spowodowane bólem lub blizną, która deformuje brzeg powieki – ten rodzaj wwinięcia może wystąpić niezależnie od rasy kota. Powiększone grudki chłonne na trzeciej powiece Jest to problem, który najczęściej dotyczy młodych zwierząt. Co prawda zdecydowanie częściej spotykany jest u psów, jednak u kotów również może się zdarzyć. Grudki chłonne są normalnie obecne na gałkowej powierzchni trzeciej powieki. Mają postać małych kuleczek, niewystających zbytnio ponad powierzchnię trzeciej powieki. Jednak w przypadku ciągłego podrażnienia lub ekspozycji na antygeny, mogą ulegać znacznemu powiększeniu. Często powiększają się w wyniku łagodnego, alergicznego zapalenia spojówek. W takich przypadkach stają się twarde, wystają ponad powierzchnię trzeciej powieki, powodują drażnienie rogówki i stan zapalny spojówek. Opiekun najczęściej zaobserwuje nadmierne zainteresowanie się okiem – będzie częściej pocierane, myte. Można zauważyć także wysuwającą się trzecią powiekę i nadmierny wypływ łez z oka. Powikłaniem powiększonych grudek chłonnych może być uraz rogówki – ciągły świąd powoduje ogromną chęć drapania, a ostre pazury w łatwy sposób powodują uszkodzenie rogówki. Zatkane kanaliki nosowo – łzowe Kanaliki nosowo – łzowe to twory, które odprowadzają nadmiar łez do nosa. Są zlokalizowane na górnej i dolnej powiece. Ich przebieg powinien być dość prosty, jednak u ras brachycefalicznych bywa nieco inny. Koty z krótkimi czaszkami (perskie, himalajskie) są szczególnie predysponowane do zatykania kanalików nosowo – łzowych. Innymi przyczynami niedrożności są: przebyty koci katar, nosicielstwo herpeswirusa, problemy stomatologiczne, infekcje górnych dróg oddechowych, deformacje nosa. W przypadku niedrożności kanalików, wypływ z oka jest początkowo przezroczysty. Ciągle wilgotna skóra w okolicy oczu i powiek stanowi jednak świetne środowisko do rozwoju bakterii. Infekcja może się pogłębiać, obejmując także spojówki, wtedy wypływ będzie gęstszy, ropny, może mieć zielono – żółte zabarwienie. Wbrew pozorom jest to groźna sytuacja. Infekcja skóry jest bolesna, a brak odpowiedniej higieny tej okolicy pogłębia stan zapalny, prowadząc do głębokiej ropowicy skóry. Koty z niedrożnymi kanalikami nosowo – łzowymi mają charakterystyczne „zacieki” – brunatne przebarwienia w miejscach intensywnego wypływu łez. Przy podejrzeniu zatkania należy wykonać zdjęcie RTG z kontrastem podanym do kanalika (tak zwana dacryocystorinografia). Zabieg ten pozwoli uwidocznić przebieg kanalika i znaleźć miejsce niedrożności. Płukanie kanalików nosowo łzowych płynem fizjologicznym pod ciśnieniem może usunąć drobne niedrożności, wynikające na przykład z mechanicznego zatkania złogami wydzieliny lub ropą. W przypadku stwierdzonej w czasie badania RTG niedrożności może być zastosowane rozwiązanie chirurgiczne lub założenie stentów. Niedrożność może jednak nawracać nawet po prawidłowo wykonanym zabiegu. Zespół suchego oka u kota, czyli KCS Jest to również choroba, które zdecydowanie częściej występuje u psów, jednak przy omawianiu wypływów z oka nie można go pominąć. Zespół suchego oka jest schorzeniem, w wyniku którego dochodzi do zaburzeń funkcji filmu łzowego, co prowadzi do rozwoju dalszych przypadłości. Wyróżnia się dwa główne mechanizmy powstawania KCS: obniżona objętość wydzielania łez, nadmierne parowanie filmu łzowego z powierzchni gałki ocznej. Na rozwój zespołu suchego oka wpływ mają także inne czynniki, na przykład zbyt rzadkie mruganie, przez co łzy nie są we właściwy sposób rozprowadzane po oku (co jest częste u ras brachycefalicznych), jako efekt podawania niektórych leków, pourazowe, przy wypadaniu gruczołu trzeciej powieki lub po jego usunięciu, jako efekt nosicielstwa herpeswirusa. Pierwsze niepokojące objawy, zauważane przez opiekunów to: mrużenie oczu, reakcja nadwrażliwości na światło, często zauważalna jest trzecia powieka, wysunięta nawet do połowy oka. Charakterystyczna jest obecność szaro – zielonej, grudkowatej wydzieliny na brzegach powiek. Jest zwarta, lepka, trudna do zdjęcia z powierzchni skóry. Wtórnie do zespołu suchego oka mogą pojawiać się stany zapalne powiek. W przypadku podejrzenia zespołu suchego oka u swojego pupila, warto odwiedzić specjalistę. Rozpoznanie schorzenia stawiane jest na podstawie wyników badań dodatkowych (na przykład badania lampą szczelinową, wykonania testów łzowych, Shirmmera oraz nicią fenolową). Leczenie polega na podawaniu kropli o odpowiednim składzie, uzupełniających brakujący składnik filmu łzowego. Schorzenia stomatologiczne a ropiejące oczy kota Wypływ z oka nie musi być spowodowany problemem okulistycznym. Organizm funkcjonuje jak system naczyń połączonych – często pozornie niewyjaśniony objaw jest wynikiem zachwiania równowagi organizmu i przyczynę jego wystąpienia znajdujemy w innym miejscu lub narządzie. Stomatologia i okulistyka są wbrew pozorom dziedzinami dość mocno powiązanymi ze sobą. Bardzo często przyczyną stanu zapalnego spojówek i nadmiernego wydzielania łez jest stan zapalny, występujący w obrębie jamy ustnej. Młodzieńcze zapalenie dziąseł, duża ilość płytki bakteryjnej, kamienia nazębnego, złamanie korony zęba, obecność ropni okołowierzchołkowych to tylko niektóre schorzenia stomatologiczne, przy których można spodziewać się wypływu z oczu. Taki wypływ najczęściej bywa bezbarwny, może mu towarzyszyć niewielki stan zapalny spojówek. W powyższych przypadkach należy najpierw rozwiązać problemy z jamą ustną – samo leczenie oczu nie wystarczy. Choroby układowe, które mogą powodować wypływ z oczu Choroby przebiegające z wypływem z oka Tak jak wspomniałam wyżej, żadnego schorzenia nie można rozpatrywać bez kompletnego badania klinicznego, obejmującego całego pacjenta. Organizm działa sprawnie jako całość, wszystkie narządy i układy są ze sobą powiązane. Często pierwszym zauważalnym przez opiekuna objawem bywa wypływ z oczu, wynikający z obecności innych chorób. Takimi schorzeniami są na przykład: choroby wirusowe (zapalenie nosa i tchawicy kotów, koci herpeswirus typu pierwszego, kaliciwirus, FIV, zakaźne zapalenie otrzewnej, FeLV), choroby bakteryjne (chlamydophila felis), atopia, alergia pokarmowa, mykoplazmoza, bartonelloza, kryptokokoza, toksoplazmoza. Również choroby metaboliczne mają wpływ na oczy – bardzo często cukrzyca powoduje nagłą utratę wzroku, tak samo jak nadczynność tarczycy, czy też nadciśnienie. W większości z tych przypadków wypływu z oka należy koniecznie skontaktować się z lekarzem weterynarii. Przed podaniem jakichkolwiek leków lub kropli należy koniecznie sprawdzić, czy nie doszło do urazu gałki ocznej, ponieważ wdrożenie nieodpowiednich preparatów może skutkować powstaniem owrzodzenia na rogówce i w efekcie pogorszenia stanu pupila. Co zatem można zrobić do czasu wizyty u lekarza weterynarii? Przede wszystkim należy uniemożliwić pupilowi uszkodzenie oka. Świąd, ból i dyskomfort powodują ciągłą chęć drapania. Wyposażona w ostre pazury łapka w bardzo łatwy sposób może spowodować uraz gałki ocznej. Zatem do czasu wizyty u lekarza weterynarii należy założyć kotu kołnierz ochronny, by uniemożliwić podrapanie oka. Warto usunąć zalegającą wydzielinę, z pewnością poprawi to komfort funkcjonowania pupila. Należy zachować szczególną higienę okolicy oka i powiek. Zalegająca w kącikach oka wydzielina może spowodować odparzenia skóry, a pod posklejaną sierścią tworzą się idealne warunki do rozwoju dla bakterii i grzybów. Do przemywania okolicy powiek warto użyć łagodnego środka dezynfekującego (na przykład borasolu) i dokładnie osuszyć okolicę po umyciu. Worek spojówkowy można wypłukać płynem fizjologicznym, aby usunąć zalegające w nim resztki wydzieliny. Czego absolutnie nie wolno robić? Nie wolno używać ziołowych kropli do płukania kocich oczu – proszę pamiętać, że to, że coś jest dobre dla człowieka, nie znaczy, że będzie dobre dla naszych czworonogów. Nie jest wskazane używanie herbaty ani rumianku do przemywania oczu. Nie można też używać żadnych kropli do oczu bez konsultacji z lekarzem weterynarii i bez sprawdzenia, czy gałka oczna nie jest uszkodzona. Warto pamiętać, że przedłużający się stan zapalny i infekcja powodująca ropny wypływ może doprowadzić do trwałego uszkodzenia procesów widzenia, a nawet do perforacji gałki ocznej. Kot może stracić wzrok, może zajść konieczność usunięcia gałki ocznej. Ignorowanie problemu wypływów z gałki ocznej może tylko pogłębić infekcje, którą w wielu przypadkach da się wyleczyć. Koci katar tylko pozornie wydaje się dość błahą przypadłością. W rzeczywistości choroba wcale nie przypomina łagodnego przeziębienia, a dla kociąt może stanowić śmiertelne zagrożenie. Jakie są przyczyny i objawy kociego kataru? Jak chronić mruczki przed tą chorobą?Przyczyny kociego kataru Koci katar to potoczne określenie ostrego zespołu zakażeń górnych dróg oddechowych występującego u mruczków. Chorobę najczęściej wywołują wirusy: herpeswirus kotów (feline herpeswirus –1 – FHV-1) i kaliciwirus kotów (feline caliciwirus – FCV), które namnażają się w górnych drogach oddechowych. Infekcji wirusowej mogą dodatkowo towarzyszyć zakażenia bakteryjne ( Chlamydophila felis, Bordetella bronchiseptica, Mycoplasma felis). Do zarażenia kocim katarem dochodzi podczas bezpośredniego kontaktu z chorym zwierzęciem i jego wydzielinami (śliną, łzami, wydzieliną z nosa, moczem). Zarażać mogą również bezobjawowi nosiciele. Katar koci szerzy się także poprzez przedmioty (miski, legowiska). Na chorobę szczególnie narażone są zwierzęta przebywające w dużych skupiskach (w schroniskach, hodowlach, na wystawach). Najbardziej wrażliwe na koci katar są kocięta w wieku 6-12 tygodni. Zakażenie górnych dróg oddechowych może doprowadzić u nich do poważnych powikłań (np. utraty wzroku), a nawet śmierci. Chorobie sprzyja stres, osłabienie organizmu i przebywanie w niewłaściwych warunkach bytowych (np. w nieogrzewanych pomieszczeniach zimą). Jakie są objawy kociego kataru? Główne objawy zakażenia górnych dróg oddechowych to: kichanie u kota, śluzowo-ropny wyciek z nosa i worków spojówkowych, oddychanie przez otwarty pyszczek, apatia, osłabienie, senność, utrata apetytu, chrypka, obfite ślinienie się, utrata wagi. Katar u kota może przebiegać również z owrzodzeniami jamy ustnej i rogówki, zapaleniem płuc, kulawiznami, zaburzeniami neurologicznymi. W niektórych przypadkach zarażenie kaliciwirusem prowadzi do rozwoju uogólnionej kaliciwirozy, przy której występują obrzęki skórne, owrzodzenia głowy i kończyn, gorączka, duszności, biegunki. Objawy choroby uzależnione są od zjadliwości katar ma tendencję do nawracania. Zwierzę, które przeszło infekcję, może stać się dożywotnim siewcą wirusa. Objawy choroby u kota mogą okresowo nawracać pod wpływem stresu czy obniżenia odporności. Intensywne wydalanie wirusa następuje zwykle po tygodniu od zadziałania czynnika osłabiającego odporność i może trwać przez kilka tygodni. Koty, będące nosicielami wirusów wywołujących koci katar, są predysponowane do przewlekłego zapalenia jamy ustnej i katar leczenie Jeśli zauważymy u kota niepokojące symptomy choroby, powinniśmy niezwłocznie zabrać go do lekarza weterynarii. Diagnostyka choroby opiera się na wywiadzie lekarskim i testach PCR, które pozwalają zidentyfikować materiał genetyczny wirusów w pobranych wymazach. Szybko podjęte leczenie zwiększa szansę na pełny powrót kota do katar leczy się głównie w sposób objawowy. Dąży się do zminimalizowania dolegliwości występujących u mruczka i wzmocnienia jego układu odpornościowego za pomocą preparatów immunostymulujących, przeciwzapalnych, przeciwgorączkowych, mukolitycznych. Leczenie może obejmować również antybiotykoterapię, która ma zwalczyć wtórne infekcje bakteryjne. Stosuje się zarówno antybiotyki doustne, jak i w postaci maści. Lekarz weterynarii może zalecić także stosowanie kropli do oczu i nosa. Przemywanie okolic nosa i oczu pozwala usunąć wydzielinę. Warto też przeprowadzać inhalacje ułatwiające zwierzętom oddychanie. W związku z tym, że koci katar często przebiega z utratą apetytu, choremu kotu należy podawać skoncentrowaną kamę, o intensywnym zapachu i wysokiej smakowitości. Dobrze sprawdzają się pokarmy półpłynne lub gotowe mokre karmy. Warto podgrzać je przed podaniem. Aby ułatwić kotu rekonwalescencję, należy zapewnić mu spokojne, odosobnione i ciepłe miejsce do wypoczynku. Leczenie wspomaga zwiększenie wilgotności powietrza w pomieszczeniu, w którym przebywa kot. DLA KOTA / KARMA DLA KOTA / MOKRA KARMA DLA KOTA Profilaktyka kociego kataru W profilaktyce kociego kataru kluczową rolę odgrywają szczepienia ochronne. Pierwsze szczepienie wykonuje się u kociąt w wieku 9 tygodni. Kolejną dawkę należy podać, gdy ukończą 12 tygodni. Dawki przypominające aplikuje się z reguły co trzy lata. Jeśli jednak kot jest szczególnie zagrożony chorobą, wskazane mogą być coroczne szczepienia. Szczepić można również zwierzęta, które przeszły już koci katar, aby zabezpieczyć je przed ponownymi infekcjami. Oprócz szczepień w profilaktyce choroby bardzo istotne jest rygorystyczne przestrzeganie zasad higieny i bezpieczeństwa. By nie dopuścić do rozprzestrzeniania się choroby, należy pamiętać o dokładnym myciu rąk i zmianie odzieży wierzchniej po powrocie do domu. Warto regularnie myć kocie miski i prać legowiska. Jeśli w domu choruje jeden kot, trzeba odizolować go od pozostałych zwierząt. Nie wolno pozwalać na kontakt kociąt przed szczepieniami z innymi mruczkami. Nowe osobniki wprowadzane do domu powinny być poddawane 3 tygodniowej kwarantannie. W hodowli do rozrodu należy dopuszczać wyłącznie zdrowe zwierzęta. Warto dbać też o odporność zwierzaków i zminimalizowanie u nich stresu. Koci katar objawy i leczenie Czy Twojego kota spotkały objawy podobne do kataru? A może Twój kotek jest chory, kicha i nie wiesz, co jest tego przyczyną? Zdarzyło Ci się znaleźć chorego, zakatarzonego kociaka i nie wiesz czy zdołasz mu pomóc? W poniższym artykule postaram się rozwiać Twoje wątpliwości i odpowiem na te pytania. Dowiesz się też jak możesz przynieść ulgę swojemu pupilowi. Co to jest koci katar?Dlaczego tak trudno zwalczyć koci katar?Zakażenie herpeswirusem kotów FHV-1Jak rozpoznać koci katar?Zakażenie kaliciwirusem kotów FCV-1Koci katar objawyKoci katar leczenieJak uchronić swojego kota przed katarem? Co to jest koci katar? Mogłoby się wydawać, że koci katar, jak sama nazwa wskazuje, nie jest ani skomplikowaną, ani zagrażającą życiu zwierzęcia chorobą. Okazuje się jednak, że jest to potoczna nazwa dla wirusowego zakażenia górnych dróg oddechowych kotów. Dlaczego tak trudno zwalczyć koci katar? Koci katar to poważna choroba, którą wywołuje kilka rodzajów wirusów. Na domiar złego często występują powikłania, których przyczyną są bakterie – chlamydia i mykoplazmy. Choroba może mieć nawet przebieg śmiertelny, dlatego nie można ignorować objawów ją zwiastujących. W zależności od ilości patogenów, którymi został zainfekowany nasz pupil spotykamy się z różnymi objawami choroby oraz stosujemy różne metody leczenia. Zakażenie herpeswirusem kotów FHV-1 Koci katar objawy Najczęstszą przyczyną kociego kataru jest zakażenie herpeswirusem kotów typu 1 (FHV-1). Należy do tej samej rodziny wirusów co powszechnie spotykany wirus opryszczki pospolitej ludzi czy wirus ospy wietrznej. Jest to wirus często spotykany w środowisku. Do zakażenia dochodzi po kontakcie wirusa z błoną śluzową górnych dróg oddechowych i zakażenie zwykle ogranicza się do miejsca jego wniknięcia. Jak rozpoznać koci katar? Możemy zaobserwować typowe objawy kociego kataru, takie jak: łzawienie, kaszel u kota, wypływ surowiczy z nosa i worków spojówkowych, kichanie u kota, obfita pienista ślina. Kotki stają się osowiałe i apatyczne, przez co szybko tracą na wadze. Często też obserwuje się zmiany w gałce ocznej polegające na zapaleniu rogówki z owrzodzeniem. Bez interwencji lekarza weterynarii może dojść nawet do trwałej utraty wzroku u zwierzęcia. Szczególnie narażone na zakażenie są kocięta ssące oraz w pierwszych tygodniach po odsadzeniu. Choroba atakuje zwykle wszystkie kocięta z miotu. Jeżeli podczas zainfekowania herpeswirusem nie dojdzie do rozwoju wtórnych zakażeń bakteryjnych objawy kliniczne kociego kataru mogą ustąpić samoistnie po 2-3 tygodniach. Jednak nawet jeśli objawy kliniczne ustąpią, wcale nie oznacza to wyzdrowienia: zwierzę może stać się bezobjawowym siewcą albo przechodzi w postać utajoną i w każdej sytuacji stresowej, jak na przykład ciąża kota, bądź pogorszenie warunków bytowania zwierzęcia, choroba może ponownie zaatakować naszego pupila. Jak mogą wyglądać objawy kociego kataru możesz zobaczyć na poniższym wideo Poor Russian blue kitten Lena has cat flu Zakażenie kaliciwirusem kotów FCV-1 Na drugie miejsce spośród czynników wywołujących koci katar wyłania się kaliciwirus kotów (FCV-1). Zakażenia wywołane FCV stanowią największe niebezpieczeństwo w dużych skupiskach zwierząt, takich jak hodowle, schroniska oraz u kotów piwnicznych lub bytujących przy śmietnikach. Główną drogą rozprzestrzeniania się zarazka jest droga aerogenna przy kontakcie bezpośrednim z chorym kotem, z bezobjawowym nosicielem lub zarazkiem w środowisku. Jak rozpoznać koci katar? Najczęstsze objawy przy zakażeniu kaliciwirusem przyjmują postać owrzodzeń i nadżerek na języku, podniebieniu oraz wargach. Ponadto zwierzątko zakażone kaliciwirusem wykazuje objawy jak przy zakażeniu herpeswirusem kocim, czyli: kaszel u kota, kot kicha, wypływ surowiczy z nosa. Przy powikłaniach bakteryjnych może pojawić się gorączka a nawet objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak wymioty czy biegunka. W pracy lekarza weterynarii najczęściej mamy do czynienia z kocim katarem wikłanym przez różne patogeny. Dlatego mimo początkowo łagodnego przebiegu choroby bardzo ważna jest konsultacja z lekarzem weterynarii. Koci katar leczenie Koci katar leczenie Leczenie naszych pacjentów z objawami kociego kataru opiera się przede wszystkim na wdrożeniu antybiotykoterapii. Antybiotyk stosuje się w celu zapobiegnięcia powikłaniom bakteryjnym, nawodnienia zwierzęcia oraz wspierania jego systemu odpornościowego w celu szybszego zwalczenia choroby. Leczenie kociego kataru domowymi sposobami nie przynosi rezultatów. Bardzo ważne jest zapewnienie chorym kotom właściwych warunków higienicznych. Zwierzątko trzymane w ciepłym, suchym i spokojnym miejscu, odizolowane od innych zwierząt będących potencjalnym źródłem choroby, ma dużo większe szanse na wyleczenie i szybki powrót do zdrowia. Jak uchronić swojego kota przed katarem? Jak zapobiec zarażeniu? Najbardziej narażone na koci katar są młode kocięta poniżej 4 tygodnia życia, dlatego sensownym wydaje się odsadzanie od matek osesków w wieku 4-5 tygodni. Małe kocięta należy otoczyć szczególną opieką do momentu osiągnięcia przez nie wieku 9-12 tygodni i zastosowania szczepienia ochronnego. Pierwsze szczepienia u kociąt powinno być przeprowadzone w wieku 9 tygodnia życia z rewakcynacją w 12 tygodniu. Należy pamiętać, iż szczepionki stosujemy tylko u zdrowych i wcześniej odrobaczonych kociaków. Musimy również liczyć się z faktem, iż koci katar jest chorobą zakaźną nawracającą przy sprzyjających dla wirusa warunkach. Czynnikami predylekcyjnymi do ponownego zakażenia są złe warunki bytowe oraz każda sytuacja stresowa powodująca spadek odporności u kotów. Dlatego też podróż, przeprowadzka czy pojawienie się innych zwierząt w środowisku bytowania naszego kota, może spowodować nawrót choroby. Podsumowanie Nie bagatelizuj pierwszych objawów choroby! Jeżeli Twój kociak posmutniał, stracił apetyt i chęci do życia, a do tego ma problemy związane z układem oddechowym, nie czekaj – zgłoś się do swojego weterynarza, bo nawet początkowo łagodna choroba, może okazać się śmiertelna. Pamiętajmy, by nie lekceważyć problemów naszych czworonożnych pupili. Koci katar jest przede wszystkim określeniem zbiorczym obejmującym zakaźne schorzenia dróg oddechowych i błon śluzowych u kotów. Jest to zatem zespół objawów wywoływanych przez różne drobnoustroje i atakujących nos, jamę ustną i oczy. Koci katar wywołują różne rodzaje wirusów, a także bakterie i grzyby. Ponieważ obecność jednego rodzaju drobnoustrojów sprzyja kolejnym infekcjom, przez co mogą one występować jednocześnie, a leczenie w każdym przypadku jest bardzo podobne, stosowanie jednego, wspólnego określenia jest w pełni uzasadnione. Zawsze jednak należy wcześniej wyeliminować inne możliwe przyczyny objawów, np. połknięte przez zwierzę źdźbło trawy, kocią astmę, alergię czy nowotwór. Schorzenia dróg oddechowych u kotów stanowią więc zawsze proces, na który składa się wiele czynników. Również same objawy kociego kataru są bardzo złożone, co znacznie utrudnia jednoznaczną identyfikację wywołujących je drobnoustrojów. Objawem choroby może być zarówno łagodny, wodnisty wyciek z nosa jak i ciężkie schorzenia ogólnoustrojowe prowadzące do śmierci. Do najczęstszych objawów zalicza się katar, zapalenie spojówek, zmiany w jamie ustnej, gorączka i zapalenie płuc, a także chrypa i szmery podczas oddychania (jeżeli zaatakowane są górne drogi oddechowe). Czynnikiem wywołującym ów swoisty „zamknięty krąg” jest często infekcja wirusowa. Infekcje takie powodują zmiany chorobowe, obrzęk błon śluzowych, a także sprzyjają wydzielaniu mediatorów zapalenia. Infekcja uszkadza często również zewnętrzną powierzchnię nosa, co sprzyja wtórnym zakażeniom bakteryjnym. Jak już wspomniano, choroba rozpoczyna się z reguły od infekcji wirusowej, którą wywołują najczęściej herpeswirus FHV i caliciwirus FCV, a także nieswoiste adenowirusy, rinowirusy i pneumowirusy. Herpeswirus koci (FHV) jest bardzo nietrwały w środowisku zewnętrznym. Natomiast dzięki stabilności genetycznej jest on znacznie łatwiejszy do wykrycia metodami z zakresu biologii molekularnej (PCR) niż kaliciwirusy. W przypadku infekcji wirusem FHV obserwuje się głównie objawy ze strony układu oddechowego takie jak katar i zapalenie zatok przynosowych połączone z wysiękiem z oczu i nosa, a także zapalenie spojówek i owrzodzenie rogówki. U chorych osobników obserwuje się również duszności i brak łaknienia. Objawy te ustępują z reguły po stosunkowo krótkim czasie, lecz kot pozostaje do końca życia nosicielem wirusa, a infekcja może się uaktywnić pod wpływem stresu. W przypadku infekcji wirusem FHV rzadko dochodzi do powikłań. Niekiedy zmiany w obrębie oka mogą być na tyle poważne, że mogą prowadzić do utraty wzroku. U bardzo młodych kociąt może wystąpić bardzo wysoka gorączka i ogólne osłabienie prowadzące do zgonu zwierzęcia (fading kitten syndrome). W infekcjach wirusem FCV uczestniczą różne szczepy tego wirusa, czego efektem jest znaczna różnorodność genetyczna wirusa. W praktyce oznacza to, iż również zaszczepione koty mogą mieć styczność ze szczepem, na który nie są odporne. Ze względu na różny stopień zjadliwości poszczególnych szczepów również objawy są znacznie zróżnicowane i mogą obejmować brak łaknienia, gorączka, bóle stawów i mięśni. Stosunkowo rzadko obserwuje się zapalenia płuc. Typowemu owrzodzeniu jamy ustnej i dziąseł towarzyszą często infekcje bakteryjne. Częstotliwość występowania infekcji bakteryjnych i grzybiczych przedstawiono na wykresie 1. Tylko w 3,1% próbek nie stwierdzono wzrostu drobnoustrojów. Z 296 próbek nadesłanych do analizy mykologicznej wynik dodatni uzyskano w 8,1% przypadków u kotów i w 23,2% u psów. Stwierdzono, że u kotów w odróżnieniu od psów bardzo rzadko występują zakażenia drożdżami takimi jak Candida sp. (wynik dodatni: koty 1%, psy 12%) (wykres 2). Częstotliwość występowania drożdży Candida sp. (n=269) Inne drobnoustroje wywołujące koci katar to Chlamydophila felis, Mycoplasma felis i Bartonella hensela. Chlamydophila felis jest drobnoustrojem wewnątrzkomórkowym pozbawionym zdolności samodzielnego rozmnażania się i uzależnionym od aktywności enzymów zajmowanych komórek żywiciela. Bakteria ta często towarzyszy zapaleniom spojówki u kotów. Cykl rozwojowy tego drobnoustroju obejmuje fazę wewnątrz- i zewnątrzkomórkową. W trakcie trwania zakaźnej fazy zewnątrzkomórkowej bakteria przeżywa w temperaturze pokojowej zaledwie kilka dni, jednak w temperaturze 4°C może przetrwać nawet miesiąc. Przypuszczalnie występuje kilka różnych odmian Chlamydophila felis o różnej zjadliwości. Drobnoustrój przenoszony jest poprzez bezpośredni kontakt. U niektórych osobników objawy wywoływane przez C. felis mogą utrzymywać się przez kilka tygodni. Mycoplasma felis charakteryzuje się bardzo niską stabilnością poza organizmem żywiciela. Bakteria ta występuje w obrębie błon śluzowych dróg oddechowych i dróg moczowo-płciowych, gdzie przez bardzo długi okres jest w stanie opierać się odpowiedzi immunologicznej zakażonego zwierzęcia. Bakteria ta stosunkowo rzadko wywołuje schorzenia górnych dróg oddechowych, a znacznie częściej zapalenie spojówek i katar. Infekcja zwykle ustępuje samoistnie po 2-4 tygodniach. Jak dotąd nie ustalono, czy mykoplazmy pełnią rolę pierwotnego czy też wtórnego drobnoustroju chorobotwórczego. U kotów izolowano również mykoplazmy M. gatae i M. feliminutum, lecz ich znaczenie kliniczne jest raczej niewielkie. Bartonella to bakterie wewnątrzkomórkowe przenoszone przez pchły i kleszcze. Uważa się, że wywołują one tzw. chorobę kociego pazura u ludzi. W jej przebiegu pojawiają się krosty i obrzęki, a w cięższych przypadkach ogólnoustrojowe powiększenie węzłów chłonnych. U kotów zakażenie rzadko prowadzi do rozwoju choroby. Niekiedy może wystąpić gorączka, bóle mięśni, miejscowo powiększone węzły chłonne, rzadziej objawy neurologiczne, które ustępują jednak już po kilku dniach, rzadziej po kilku tygodniach. Przedmiotem dyskusji jest także udział Bartonella henselae w zapaleniu błony śluzowej jamy ustnej u kotów. Znacznie rzadziej natomiast obserwuje się u kotów infekcje pałeczkami Bordetella bronchiseptica, które u psów są jednym z czynników odpowiedzialnych za tzw. psi kaszel. Objawy infekcji są z reguły łagodne i ustępują po ok. 10 dniach. U młodych kociąt mogą one jednak wywoływać groźne dla życia zapalenia oskrzeli i płuc. Pałeczki Bordetella z reguły nie przeżywają zbyt długo w środowisku zewnętrznym. Transmisja odbywa się poprzez kontakt bezpośredni lub drogą kropelkową. Zdiagnozowanie infekcji bakteryjnej umożliwia badanie laboratoryjne, wymaz z gardła lub z oka. Przed rozpoczęciem leczenia należy sporządzić antybiogram, który pozwoli na ściśle ukierunkowane wyeliminowanie konkretnych infekcji towarzyszących. Wykrywanie infekcji wirusowych, a także obecności chlamydii i mykoplazm odbywa się metodą PCR. W tym celu przy pomocy suchej wymazówki lub specjalnej szczoteczki (Cytobrush) pobiera się wymaz ze spojówki lub gardła, który następnie wysyłany jest bez podłoża do analizy. Przed pobraniem materiału należy usunąć śluz lub ropę z danego miejsca, a wykonując wymaz mocno docisnąć wymazówkę do miejsca pobrania, gdyż tylko w taki sposób możliwe jest pozyskanie dostatecznej liczby komórek. Badanie oferuje znaczne korzyści z praktycznego punktu widzenia, w szczególności pod kątem terapii. Duże znaczenie ma fakt, czy mamy do czynienia z infekcją pojedynczą czy złożoną, co jednoznacznie potwierdzają badania przeprowadzone na podstawie wymazów z gardła pobranych od grupy zwierząt (wykres 3). Zakłada się, że w hodowlach i schroniskach, gdzie ponad 40% kotów wykazuje objawy choroby, należy się liczyć ze znaczną prewalencją nosicieli podklinicznych. W trakcie leczenia kociego kataru należy zapewnić zwierzęciu czyste i cieple otoczenie z dopływem świeżego powietrza. Warunkiem skutecznego leczenia jest sumienność i higiena. Oprócz leczenia miejscowego maściami zawierającymi antybiotyk, np. tetracyklinę lub gentamycynę, które należy stosować codziennie i tak często jak jest to możliwe przez co okres najmniej trzech tygodni, w przypadku zakażeń drobnoustrojami Chlamydophila, Mycoplasma i Bordetella konieczne jest systemowe leczenie antybiotykowe. *patrz wyjaśnienie na końcu artykułu Niestety leczenie azytromycyną i amoksycykliną/kwasem klawulanowym nie pozwala na wyeliminowanie czynnika chorobotwórczego. Leczenie antywirusowe jest znacznie trudniejsze, gdyż powoduje poważne skutki uboczne i jest stosunkowo drogie. W przypadku infekcji wirusem FHV zaleca się krople do oczu z gancyklowirem (Virgan®). Preparatem zalecanym w leczeniu systemowym u kotów jest famcyklowir (Famvir®) w dawce ¼ tabletki 125 mg na każde 5 kg masy ciała kota 1 lub 2 razy dziennie, natomiast w żadnym wypadku nie wolno stosować acyklowiru ani rybawiriny. Innym lekiem podawanym w infekcjach wirusowych jest lizyna (500 mg, 2 razy dziennie, doustnie). Lek ten zmniejsza biodostępność argininy hamując w ten sposób proces replikacji wirusa oraz zmniejszając siłę ewentualnych nawrotów. Stosowanie ludzkiego lub kociego interferonu z reguły nie przynosi pożądanego rezultatu, jednak rozcieńczony roztwór do iniekcji może być stosowany doustnie oraz do zakraplania oczu. Opisywano pozytywny wpływ aplikacji w takiej formie. W przypadku kotów, u których dodatkowo mamy do czynienia z alergią, można stosować leki antyhistaminowe, np. loratydynę. Bardzo ważna jest również właściwa opieka, regularne oczyszczanie oczu i nosa, podawanie dostatecznej ilości płynów, a w razie potrzeby także podawanie cyproheptadyny (0,5 mg/kg, 2 razy dziennie) lub diazepamu (0,1 mg/kg, dożylnie) w celu stymulacji łaknienia. W przypadku bolesności w wyniku zapalenia błon śluzowych jamy ustnej i dziąseł zaleca się niesteroidowe leki przeciwzapalne. Zaleca się również stosowanie leków rozrzedzających śluz oraz inhalacje. W tym celu zwierzę należy umieścić w pojemniku transportowym przykrywając pojemnik kocem wraz z inhalatorem. Doustnie można także podawać pseudoefedrynę (1 mg/kg), a także stosować krople do nosa dla dzieci oczyszczające drogi oddechowe. Szczepienia przeciwko FHV i FCV stosuje się rutynowo od dawna. Jednak ze względu na stały wzrost populacji kotów w Niemczech nie ma praktycznie możliwości zaszczepienia wszystkich zwierząt. Szczepienie przeciw FHV z pewnością zapewnia dostateczną odporność, lecz nie chroni przed bezobjawowym nosicielstwem. Immunizacja przeciw FCV jest bardzo trudna ze względu na dużą zmienność szczepów wirusa. Szczepionki nie gwarantują niestety pełnej ochrony przeciw nowym czy też przeciw bardziej agresywnym szczepom. Szczepić należy jednak również koty, które przeszły koci katar, o ile obraz kliniczny pozwala na zaszczepienie. Od kilku lat dostępne są również szczepienia przeciw Chlamydophila Felis i Bordetella bronchoseptica, lecz nie są stosowane rutynowo. *Proponowane metody leczenia wg Eule/FU Berlin i Scherk, JFMS, Vol 12,7, 2010 Od kilku miesięcy jestem posiadaczem kota. Po kilku dniach pobytu w domu kotu zaczęły łzawić oczy i zaczął kichać. Weterynarz, którego odwiedziliśmy stwierdził koci katar. Zwierzak dostawał zastrzyki i krople do oczu (nazw nie pamiętam), jednak po kilku dniach od odstawienia leków objawy wróciły. Tym razem kotek został leczony na chlamydiozę i dostawał zastrzyki oraz krople do oczu -floxal. Po zakończeniu terapii kot był zdrowy przez około miesiąc, po tym czasie ponownie zaczęły łzawić mu oczy, po kilku dniach w oczach pojawiła się ropa, a jedno oko było podrażnione. Kolejny raz udałem sie z kotem na wizytę. Pani weterynarz sprawdziła kanaliki łzowe i okazało się, iż nie są drożne. Zwierzak dostał kolejne zastrzyki i krople do oczu, tym razem dicortineff-vet. Przez 2 tygodnie podawania kropli wszystko bylo ok. , ale znów po odstawieniu leku po kilku dniach oczy zaczęły łzawić i to samo oko co wcześniej jest podrażnione. Czy takie obiawy mogą mieć związek z brakiem drożności kanalików łzowych, przez co kot przez całe życie bedzie miał problem z oczami? teoretycznie tak lecz maściami ani kroplami nie udrożni się kanalików nosowo-łzowych co do chlamydii to radziłbym najpierw wykonać badanie a dopiero potem leczyć, a alergia przyszłą lekarzowi do głowy ? proszę rozważyć i tę możliwość.

krople do oczu na koci katar