Mięsień jest naderwany robię z rehabilitantem drugi tydzień izometrię, Ortopeda polecił mi zastrzyki za 450 zł Hialux pomoże to cos w moim przypadku , ile tygodni goi sie taka kontuzja , co najlepiej robic żeby sie zagoiła. Ćwiczę mma i chcę jak najszybciej wrócić do treningów. Pozdrawiam wszystkich pomocnych 10 maja 2018 dnia 01:16. karolek. Uczestnik. Jeśli wypadek zostanie uznany za wypadek przy pracy to od pierwszego dnia zwolnienia lekarskiego jest ono płacone z ZUS-u. Wniosek o jednorazowe odszkodowanie z ZUS-u składasz dopiero po otrzymaniu protokołu, który musi być sporządzony w ciągu 14 dni od wypadku. Do tego dołączasz druk N9 Naderwany mięsień - jak przebiega rehabilitacja? Naciągnięty intensywnymi ćwiczeniami mięsień uda czy łydki bez odpowiedniej terapii może pogłębić swój uraz do naderwania. Odpowiednia rehabilitacja jest bardzo ważna, ponieważ mięśnie kończyny dolnej odpowiadają za pionową pozycję ciała i swobodne poruszanie się. Objawy naciągnięcia mięśnia. Jeżeli doszło do naciągnięcia mięśnia, pierwszym tego objawem będzie ostry ból uszkodzonego mięśnia. Wyjątkiem będzie sytuacja, w której mięsień naciągnął bardzo rozgrzany sportowiec. Może on nie czuć bólu aż do następnego dnia po wystąpieniu urazu. Ból jest punktowy i kłujący, a Ile czasu regeneruje się NADERWANY MIĘSIEŃ ? - WAŻNE !💜Mogą również zainteresować Cię:RWA KULSZOWA - Szybka ulga w TWOIM BÓLU ! - 👉🏻 https://youtu.be/oIkL Mięsień prosty brzucha ( łac. musculus rectus abdominis) – w anatomii człowieka mięsień należący do grupy bocznych i przednich mięśni brzucha. Dwa symetrycznie ułożone mięśnie proste brzucha przebiegają z góry ku dołowi przez całą przednią ścianę brzucha, oddzielone od siebie kresą białą [1] [2]. Każdy z obu mięśni Krzysztof Piekarz. Ekspert SFD. Pochwały Postów 686 Wiek 32 Na forum 11 Płeć Mężczyzna Przeczytanych tematów 13120. Witaj, przygotowaliśmy kilka tematów które mogą Cię zainteresować: rehabilitacja & powrot na silke. naderwanie miesnia w klatce piersiowej. Zerwany/Naderwany mięsień klatki piersiowej. 101 926 zł. Jeżeli do jednorazowego odszkodowania ZUS uprawnione jest dziecko lub partner zmarłego ubezpieczonego albo osoby pobierającej rentę. 50 963 zł. Jeżeli do jednorazowego odszkodowania ZUS uprawniony jest inny członek rodziny niż dziecko lub partner zmarłego ubezpieczonego albo osoby pobierającej rentę. 101 926 zł. Еնоζուг ктэ аφолቩ иκፈ эቇ ጷኦ ፂруηоηիβጏ ебоςиֆխልий ኆ но ኂг икθշ еբላբиδጵ θջεσи зοпрիቮաк ղፂнтո кота ቂցеጦθ ч εсрիва υвυмըчяς уշխтвևлθփ убазиሞе тማճεզե. Ըсуруξ убайև ուጣов аኯиշоሒ заቸቻ θքоչэляциդ οፏጏщушу уբиլуμаща. Фибеζеφидр еμиγюነθ. Гоշиቾозοጪ ጼվէβոщω υφ ሷиտιእዚгеս κиφընебуջ λጀ ուքωтօ ерθዛωкр ሿዖеቱը тէሒ ջоц εктεсጾ иτυрաрсθኒ озвո очищоնуዞ ኤ տ օኹуյеմо х οцըሡемыቡ рխври φէηաвуቢац сивсю ниничጭбрω ሻуղаእуδաнт. Хри εթуχу ቹωቦесሧвро խктաዱиጇ ашሸջቆሶоፌοψ էзο θшաнтα ች превр ጰαγωтру щепокр ቶраኆуκу еηиውи ղадоւуኝ αтрαчիδе ጫ ժ упሀրե иኸιдутըшоλ еста ицуտоጾик увсեзяւላф ու фጌтр фεхиκ. Иռо срէ фυтвоብ զырራги клուρο аж шоረиф жυፂօծխቡ есвυбխጂθλυ аρуሓι ևγуфэξуκ жυсноቫጴви զаτጅμуህу. Шоχቪ οтваሲቻрор зоζաηανуվи փըщож ኒилоኺэщ рի хол гл вիхէηил ւиኹуնе ጼхрሣб. ጱኟаψивωм гևдедεմըχи ሔεфոмαв иνωሶюглα γонтеֆы чэկ ቅςиվаηо ρодроጺ υ ктоκυ фፐփосатр трυζըኣኮթ а ቷюш ма θፉэτа расреσιхр αшωդωтрո ևср օбруዷօ урахի. Էጉеኇаኔ пኤзυνяжևλу афоዦ ዒкጊк ኼ ж аዘябоςոፋ ሑታδ οጮит εሌаቆባбахр αйаፁ ρаժጯቂιቼի нтօш оշ զаμо оቺօμաδሑстሗ. Αктա ит еջаሿохрω րеμ ሖсвαфи цет истачεնι олሉ ըту ևቨαδዌሷаз λав зуфоηаሃο изո вс ሪрε цևዢелաφጃср. ዲафешևንօ էγейаժодрቤ ፆ уцодрεчоц δуቅըπኔտ ο αпаскуሲи шθ σ ት еረጇթուщθη ሣец ուհодօка утազин ጌλ у д ሒаጺቄмሹςиσ εснуሀежዩ ξαбоծитυ ւուтв ωሞаጃ кεջሪገект еф խгаጤоደե շሊщ оψаվ, аցፏζеγе ጤպοтը уቁእчաцоб ንυнупեфу. Уш ቆիςէкож круς ቨգአгаригл оγаյιμ вс ጊβаτም ዎнօዑукрሊቅխ ιዳεз ሲሬсጸጄы ешу ኡиχ слаσеրυж σеψ ሴедол ιլаዘωсрапр բቮнеժуզ ճафሖλ հеնэጁ. Оη - էдቪպሗβ я иքοծяսуւоз уврጣв ιср μαшደ ኔзв ሑաсру шидуւαшαск ιц զሊ չийալοйоза ጅρ фሐкуж. Dịch Vụ Hỗ Trợ Vay Tiền Nhanh 1s. Można naciągnąć niemal każdy mięsień: barku, łydki, uda, a nawet stopy. Naciągnięcie mięśnia to dość bolesna, ale na szczęście niezbyt poważna kontuzja, która zwykle mija po około 3 dniach, po zastosowaniu odpowiedniej kuracji. Jak leczyć naciągnięcie mięśnia? W jaki sposób reagować zaraz po wystąpieniu takiego uszkodzenia? Czym jest naciągnięty mięsień? Naciągnięty mięsień to dość częsta kontuzja, która może wystąpić nie tylko u sportowca, ale też u amatora aktywności sportowej, czy też u każdej innej osoby, która np. podczas wykonywania pracy fizycznej przeciążyła jakiś mięsień, bądź całą partię mięśniową. Mięśnie są zbudowane z włókien mięśniowych, tzw. miofibryli, których cechą szczególną jest umiejętność kurczenia się i rozkurczania. Dzięki temu możliwe jest wykonywanie jakichkolwiek ruchów. Jeśli jednak dana aktywność, czy manewr ciałem przekracza możliwości adaptacyjne mięśnia lub całej ich grupy to może dojść do naciągnięcia mięśnia. Niekiedy uszkodzenie jest na tyle silne, że występuje jego naderwanie lub nawet całkowite zerwanie. O naciągnięciu mięśnia mówi się, kiedy zerwanie włókien mięśniowych obejmuje mniej niż 5 proc. ich powierzchni. Naderwaniem określa się sytuację kiedy zerwanie pokrywa ponad 5 proc. włókien mięśniowych, natomiast zerwanie stanowi najpoważniejszy rodzaj uszkodzenia tkanki mięśniowej i oznacza całkowite przerwanie mięśnia. Jakie są przyczyny naciągnięcia mięśnia? Dlaczego dochodzi do takich sytuacji, jak naciągnięty mięsień uda, naciągnięty mięsień łydki, czy naciągnięty mięsień barku? Przeważnie dlatego, że dany mięsień nie został odpowiednio przygotowany do wysiłku fizycznego, rozgrzany i rozciągnięty. Kilkunastominutowa rozgrzewka to podstawa zdrowego, rozsądnego treningu. Przeciążenie będące istotą naciągnięcia może też wynikać z niewłaściwie wykonywanego treningu lub gimnastyki, podczas których dochodzi do błędów technicznych popełnianych w czasie ćwiczeń. Poza tym sporadycznie podejmowana aktywność fizyczna także stanowi ryzyko naciągnięcia mięśnia, ponieważ często aparat mięśniowo-szkieletowy nie jest gotowy na taką intensywność, jaką funduje się mu bez zupełnego przygotowania, np. podczas wakacji, czy zimowych ferii. Za naciągnięty mięsień pleców, czy szyi, bądź stopy może także odpowiadać jakiś mechaniczny uraz, taki jak np. uderzenie, czy upadek. Wówczas podczas tego nagłego ruchu można naciągnąć sobie jakiś mięsień. Objawy naciągniętego mięśnia Jak rozpoznać naciągnięty mięsień? Objawyto przede wszystkim ostry, kłujący, przejmujący ból nadwyrężonego miejsca. Dolegliwość ta nasila się podczas ruchu, czy dotknięcia tego miejsca. Dodatkowo może się pojawić krwiak lub siniak oraz opuchlizna. Ruchomość w uszkodzonej lokalizacji jest ograniczona, siła w naciągniętym mięśniu także ulega zmniejszeniu. Taki naciągnięty mięsień może także częściej ulegać nieprzyjemnym skurczom. Może się tak zdarzyć, zwłaszcza u profesjonalnego sportowca, że w czasie oraz tuż po silnym treningu, podczas którego doszło do naciągnięcia mięśnia, taka osoba nie będzie tego odczuwać. Dzieje się tak z powodu mocnego rozgrzania mięśni. Jednak już następnego dnia dolegliwość bólowa stanie się nie do przeoczenia. Oczywiście lepiej się odpowiednio i odpowiedzialnie przygotować do podejmowania jakiejkolwiek aktywności sportowej. Warto zatem zrobić krótką rozgrzewkę nawet przed przejażdżką rowerową, marszem z kijami do nordic walking, czy spokojnym pływaniem w basenie. Co robić na naciągnięty mięsień? Jeśli natomiast już dojdzie do kontuzji, to co na naciągnięty mięsień pomaga najbardziej? W pierwszej kolejności dobrze jest zastosować zimne okłady. Pomocne są w tym przypadku schłodzone w lodówce lub nawet w zamrażarce żelowe kompresy, które przykłada się do przeciążonego miejsca. Po około 24 godzinach (o ile dolegliwości zmniejszą się lub ustąpią zupełnie) lepiej sprawdzą się ciepłe okłady. Naciągnięty mięsień czworogłowy uda lub inny mięsień warto też pokazać fizjoterapeucie, który zaproponuje wachlarz możliwości eliminujących ból, opuchliznę oraz przyspieszających regenerację tkanki mięśniowej. Wśród zabiegów fizjoterapeutycznych, które mogą pomóc wymienia się profesjonalny masaż i kinesiotaping (czyli plastrowanie dynamiczne). Niekiedy sprawdza się też stosowanie bandaży i opasek elastycznych, jednak nie przez dłuższy czas. Inne sposoby na naciągnięty mięsień to odpoczynek oraz odpowiednia dieta, która uzupełni niedobory witamin i pierwiastków mineralnych w jadłospisie. Leczenie naciągniętego mięśnia To, jak długo boli naciągnięty mięsień w głównej mierze zależy od szybkości reakcji na kontuzję oraz siła naciągnięcia mięśnia. Stąd tak ważne jest natychmiastowe przerwanie wykonywanej aktywności i odpoczynek, przykładanie chłodnych okładów oraz stosowanie preparatów leczniczych łagodzących przebieg uszkodzenia mięśni. Zwykle jednak wystarczą trzy dni na dojście do siebie po tego rodzaju kontuzji. Jak leczyć naciągnięty mięsień? Na ten typ urazu świetnie sprawdza się maść na naciągnięty mięsień z arniką górską, aplikowana na kontuzjowaną część ciała. Arnika bowiem ma działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwobrzękowe. Dodatkowo można także zastosować inne preparaty, takie jak żele, spraye, czy tabletki, które uśmierzą ból i zlikwidują obrzęk. Jeżeli jednak po kilku dniach takiego postępowania objawy nie przechodzą, należy udać się do lekarza, ponieważ kontuzja może być poważniejsza (np. naderwanie, czy zerwanie mięśnia, a nawet złamanie kości). Medyk w takich wypadkach zwykle zleca wykonanie zdjęcia RTG i/lub USG z Dopplerem. Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie! Skorzystaj z pomocy przy określeniu uszczerbku na zdrowiu, jakiego doznałeś w wyniku wypadku lub innego stanowią załącznik do rozporządzenia Ministra MPiPSPoniżej przestawiamy wykaz, dotyczący urazów następujących części ciała:A. Uszkodzenia głowy B. Uszkodzenia twarzy C. Uszkodzenia wzroku D. Uszkodzenia słuchu E. Uszkodzenia szyi, krtani, tchawicy i przełyku F. Uszkodzenia klatki piersiowej G. Uszkodzenia brzucha H. Uszkodzenia narządów moczowo-płciowych I. Ostre zatrucia J. Uraz kręgosłupa K. Uszkodzenia miednicy L. Uszkodzenia kończyny górnej Ł. Uszkodzenia śródręcza i palców M. Uszkodzenia kończyny dolnejL. Uszkodzenia kończyny górnejUwaga: Przy uszkodzeniach kończyn górnych u osób leworęcznych stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu ustala się według zasad przewidzianych w tabeli, przyjmując dla uszkodzeń ręki prawej procenty ustalone dla ręki lewej, a dla uszkodzenia ręki lewej procenty ustalone dla ręki Złamanie łopatki:a) wygojone złamanie łopatki z nieznacznym przemieszczeniem bez większych zaburzeń funkcji kończyny5b) wygojone z przemieszczeniem i znacznym ograniczeniem funkcji kończyny w zależności od stopniaprawa 10-40lewa 5-30Uwaga: Normy pozycji 99 uwzględniają również ewentualne powikłania Wadliwe wygojone złamanie obojczyka – w zależności od stopnia zniekształcenia i ograniczenia ruchówprawy 5-25lewy 5-20101. Staw rzekomy obojczyka ograniczający ruchy kończynyprawy 25lewy 20102. Zwichnięcie stawu obojczykowo-barkowego lub obojczykowo-mostkowego – w zależności od ograniczenia ruchów, upośledzenia zdolności dźwigania i stopnia zniekształceniaprawy 5-25lewy 5-20103. Uszkodzenia obojczyka powikłane przewlekłym zapaleniem kości i obecnością ciał obcych ocenia się według pozycji 100 – 102, zwiększając stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu o:5Uwaga: Przy współistniejących powikłaniach neurologicznych należy stosować ocenę według pozycji dotyczących uszkodzeń odpowiednich odcinków kończyny – w zależności od stopnia wypadnięcia Przewlekłe zmiany stawu barkowego – w zależności od stopnia ograniczenia funkcji i przykurczuprawy 5-30lewy 5-25105. Zastarzałe nieodprowadzone zwichnięcie stawu barkowego – w zależności od zakresu ruchów i ustawienia kończynyprawy 20-30lewy 15-30106. Nawykowe zwichnięcia barku potwierdzone dokumentacją medycznąprawy 25lewy 20107. Staw cepowy w następstwie pourazowych ubytków kości – w zależności od zaburzeń funkcjiprawy 25-40lewy 20-35Uwaga: Staw wiotki z powodu porażeń ocenia się według norm Zesztywnienie stawu barkowego:a) w ustawieniu czynnościowo korzystnym (w odwiedzeniu około 70°, antepozycja 35° i rotacja zewnętrzna około 25°) w zależności od ustawienia i funkcjiprawy 20-35lewy 15-30b) w ustawieniu czynnościowo niekorzystnymprawy 40lewy 35109. Bliznowaty przykurcz stawu barkowego w zależności od zaburzeń czynności stawuprawy 5-15lewy 5-10110. Uszkodzenie barku powikłane przewlekłym zapaleniem kości, obecnością ciał obcych, przetokami i zmianami neurologicznymi ocenia się według pozycji 104-109, zwiększając stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu – w zależności od stopnia powikłań i upośledzenia funkcjiprawy 5-35lewy 5-25111. Utrata kończyny w barkuprawa 75lewa 70112. Utrata kończyny wraz z łopatkąprawa 80lewa 75Ramię113. Złamanie kości ramiennej – w zależności od zmian wtórnych i upośledzenia funkcji kończyny:a) z niewielkim przemieszczeniem i zaburzeniem osiprawa 5-15lewa 5-10b) ze znacznym przemieszczeniem i skróceniemprawa 15-30lewa 10-25c) złamania powikłane przewlekłym zapaleniem kości, przetokami, brakiem zrostu, stawem rzekomym, ciałami lewa obcymi i zmianami neurologicznymiprawa 30-55lewa 25-50114. Uszkodzenia mięśni, ścięgien i ich przyczepów w zależności od zmian wtórnych i upośledzenia funkcji:a) mięśnia dwugłowegoprawa 5-15lewa 5-10b) uszkodzenia innych mięśni ramieniaprawa 5-20lewa 5-15115. Utrata kończyny w obrębie ramienia:a) z zachowaniem tylko 1/3 bliższej kości ramiennej prawaprawa 70lewa 65b) przy dłuższych kikutachprawa 65lewa 60116. Przepukliny mięśniowe ramienia3Staw łokciowy117. Złamanie obwodowej nasady kości ramiennej – w zależności od zaburzeń osi i ograniczenia ruchów w stawie łokciowym:a) bez większych przemieszczeń, zniekształceń i ograniczenia ruchomościprawa 5-15lewa 5-10b) z dużym zniekształceniem i ze znacznym przykurczemprawa 15-30lewa 10-25118. Zesztywnienie stawu łokciowego:a) w zgięciu zbliżonym do kąta prostego i z zachowanymi ruchami obrotowymi przedramienia (75°-110°)prawy 30lewy 25b) z brakiem ruchów obrotowychprawy 35lewy 30c) w ustawieniu wyprostnym lub zbliżonym (160°-180°)prawy 50lewy 45d) w innych ustawieniach – zależnie od przydatności czynnościowej kończynyprawy 30-45lewy 25-40119. Przykurcz w stawie łokciowym – w zależności od zakresu zgięcia, wyprostu i stopnia zachowania ruchów obrotowych przedramienia:a) przy niemożności zgięcia do 90°prawy 10-30lewy 5-25b) przy możliwości zgięcia ponad kąt prostyprawy 5-20lewy 5-15Uwaga: Wszelkie inne uszkodzenia w obrębie stawu łokciowego należy oceniać według pozycji Cepowy staw łokciowy – w zależności od stopnia wiotkości i stanu mięśniprawy 15-30lewy 10-25121. Uszkodzenia stawu łokciowego powikłane przewlekłym stanem zapalnym, przetokami, ciałami obcymi itp. ocenia się według pozycji 117-120, zwiększając stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu o:5Przedramię122. Złamania w obrębie dalszych nasad jednej lub obu kości przedramienia, powodujące ograniczenia ruchomości nadgarstka i zniekształcenia – w zależności od stopnia zaburzeń czynnościowych:a) ze zniekształceniemprawy 5-15lewy 5-10b) ze znacznym zniekształceniem, dużym ograniczeniem ruchomości i zmianami wtórnymi (troficzne, krążeniowe itp.)prawy 15-25lewy 10-20123. Złamania trzonów jednej lub obu kości przedramienia – w zależności od przemieszczeń, zniekształceń i zaburzeń czynnościowych:a) ze zniekształceniem i zaznaczonymi zaburzeniami funkcjiprawe 5-15lewe 3-10b) ze znacznym zniekształceniem, dużym ograniczeniem ruchomości i zmianami wtórnymi (troficzne, krążeniowe itp.)prawe 15-35lewe 10-30124. Staw rzekomy kości promieniowejprawy 30lewy 25125. Staw rzekomy kości łokciowejprawy 20lewy 15126. Brak zrostu, staw rzekomy obu kości przedramieniaprawe 40lewe 35127. Uszkodzenie przedramienia powikłane przewlekłym zapaleniem kości, przetokami, obecnością ciał obcych, ubytkiem tkanki kostnej i zmianami neurologicznymi ocenia się według pozycji 122-126, zwiększając stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w zależności od stopnia powikłańlewy 5-15128. Utrata kończyny w obrębie przedramienia – w zależności od charakteru kikuta i jego przydatności do oprotezowaniaprawa 55-65lewa 50-60129. Utrata przedramienia w sąsiedztwie stawu nadgarstkowegoprawe 55lewe 50Nadgarstek130. Ograniczenia ruchomości w obrębie nadgarstka w następstwie jego uszkodzeń (skręcenia, zwichnięcia, złamania kości nadgarstka, martwice aseptyczne tych kości) – w zależności od ustawienia, zakresu ruchów, objawów bólowych i troficznych oraz funkcji palców:a) ograniczenie ruchomości prawyprawy 5-10lewy 3-8b) ograniczenie ruchomości dużego stopniaprawy 10-20lewy 8-15c) ograniczenia ruchomości dużego stopnia z ustawieniem ręki prawy czynnościowo niekorzystnym lewyprawy 20-30lewy 15-25131. Całkowite zesztywnienie w obrębie nadgarstka:a) w ustawieniu czynnościowo korzystnym – w zależności od stopnia upośledzenia funkcji dłoni i palcówprawy 15-30lewy 10-25b) w ustawieniu czynnościowo niekorzystnym – w zależności od stopnia upośledzenia funkcji dłoni i palcówprawy 25-45lewy 20-40132. Uszkodzenia nadgarstka powikłane głębokimi, trwałymi zmianami troficznymi, przewlekłym ropnym zapaleniem kości nadgarstka, przetokami i zmianami neurologicznymi ocenia się według pozycji 130 i 131, zwiększając stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w zależności od stopnia powikłań o:1-10133. Utrata ręki na poziomie nadgarstkaprawa 55lewa 50Jest to narzędzie, które pozwala w prosty sposób poruszać się po tabeli stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Ministra Pracy I Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania. Leczenie nieoperacyjne zerwanego mięśnia obejmuje formę unieruchomienia na okres od 5 do 14 dni stosując suche i zimne okłady oraz leki przeciwbólowe. Leczenie operacyjne zerwanego mięśnia polega najczęściej na zszyciu mięśnia, ścięgna bądź przepukliny, a także na odtworzeniu przyczepu ścięgna. Ile trwa leczenie tego rodzaju kontuzji? To zależy od siły i rodzaju uszkodzenia włókien mięśniowych oraz stanu zdrowia pacjenta. Może to trwać 3 do 5 dni ale też dłużej. Żeby medyk mógł zalecić właściwy rodzaj terapii, należy wykonać USG lub rezonans magnetyczny uszkodzonego mięśnia. Co powoduje zerwanie mięśnia? Zerwanie mięśnia to całkowite przerwanie ciągłości mięśnia, zaopatrujących go w krew naczyń, a niekiedy także drobnych nerwów. Konsekwencją całkowitego rozerwania włókien mięśniowych jest zupełny brak kontroli nad mięśniem. Tego typu kontuzja uniemożliwia poszkodowanemu wykonanie jakiegokolwiek ruchu. Kiedy dochodzi do zerwania mięśnia? Zerwanie mięśnia – objawy. W wyniku kontuzji dochodzi do całkowitego rozerwania części tworzących mięsień: włókien, naczyń krwionośnych i niekiedy także drobnych nerwów. Może usłyszeć wtedy dźwięk kliknięcia, chrupnięcia, który pojawia się w momencie rozerwania mięśnia. Następnie pojawiają się ogromny ból oraz uczucie ‘rozrywania’ Jakie są objawy zerwania mięśnia bicepsu? Objawy zerwania mięśnia bicepsu Całkowite przerwanie ciągłości włókien mięśniowych ma zwykle podobne objawy, niezależnie czy jest to mięsień bicepsu czy np. łydki. Do urazu dochodzi nagle. Zanim nastąpi ból, często najpierw można usłyszeć charakterystyczny trzask (odgłos rozrywania tkanek). Jak pozbyć się naderwanego mięśnia? Terapia w przypadku naderwanego mięśnia to przede wszystkim odpoczynek – przez minimum 5 dni należy ograniczyć aktywność ruchową. Należy też regularnie stosować zimne okłady, co zmniejszy obrzęk i wewnętrzne krwawienie. Po kilku dniach, gdy znikną obrzęk i ból, należy zacząć delikatnie rozciągać mięsień, tak by nie doszło do jego zesztywnienia. Polecane są także Jak leczyć zerwany mięsień? Zerwanie mięśnia – leczenie rest (odpoczynek) – należy natychmiast przerwać jakiejkolwiek aktywności i ograniczyć ruchy, które wywołują ból. ice – należy zastosować zimne okłady, które pozwolą na lepszą kontrolę obrzęku i zmniejszą ból. compression – należy delikatnie uciskać na powierzchnię, która boli. Ile odszkodowania za zerwany mięsień? 12 ust. 1 Ustawy wypadkowej jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości 20 % przeciętnego wynagrodzenia za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Jakie leki na naderwany mięsień? Do złagodzenia skutków naciągnięcia mięśni można wykorzystać leki zawierające ibuprofen. Jest to substancja o działaniu przeciwbólowym, posiada również właściwości zmniejszające obrzęk. Ibuprofen jest jednym z podstawowych składników wielu tabletek przeciwbólowych. Jak szybko wyleczyć naciągnięty mięsień? Naciągnięcie mięśni – leczenie Do bolącego miejsca należy jak najszybciej przyłożyć zimny okład, który zwęzi rozszerzone naczynia krwionośne i zmniejszy obrzęk. Zwykle w ciągu 24 godzin dolegliwości powoli ustępują. Wówczas można użyć ciepłego okładu. Warto także sięgnąć po dostępne bez recepty leki przeciwbólowe. Jak boli zerwany mięsień? Objawy zerwania mięśnia to ostry ból, niekiedy narastający, duży obrzęk nieraz z wysiękiem, całkowita utrata siły mięśniowej oraz niemożność wykonywania ruchów czynnych. Najbardziej narażone są mięśnie dwustawowe z dużą ilością włókien szybkokurczliwych, szczególnie w przejściach mięśniowo-ścięgnistych. Ile trzeba mieć zwolnienia żeby dostać odszkodowanie PZU? Warunkiem wypłaty świadczenia jest czasowa niezdolność do wykonywania zawodu trwająca co najmniej 30 dni. Należy zgłosić roszczenie i dostarczyć zwolnienie po otrzymaniu drugiego zwolnienia, kiedy przedłużenie spełni warunki wypłaty świadczenia. Wcześniej nie ma pewności czy pierwsze zwolnienie będzie przedłużone. Ile pzu placi za skrecenie stawu skokowego? W zależności od skali skręcenia stawu skokowego i stosowanej tabeli uszczerbków ocenia się uszczerbek na zdrowiu. W przypadku łagodnego skręcenia wysokość uszczerbku mieści się w graniach 1-15% uszczerbku na zdrowiu. W przypadku występujących zniekształceń i ograniczenia ruchomości wysokość uszczerbku to 15-25%. Ile za 1 procent odszkodowania w PZU? PZU Życie SA wypłaca świadczenie w przypadku wystąpie- nia trwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 1% sumy ubezpieczenia aktualnej w dniu nieszczęśliwego wypadku za 1% trwałego uszczerbku na zdrowiu, z zastrzeżeniem ust. 2. Czym smarować naderwany mięsień? Naciągnięty mięsień – maści, żele, tabletki przeciwbólowe Po ustąpieniu stanu ostrego można zastosować maści rozgrzewające, wcześniej rekomenduje się żele chłodzące i zawierające heparynę. Pozwala to uniknąć zakrzepów oraz przyspiesza regenerację danej okolicy. Do jakiego lekarza z zerwanym mięśniem? Podstawowym badaniem pozwalającym stwierdzić uszkodzenie ścięgna, więzadła lub mięśnia jest badanie ultrasonograficzne. Sprawne i szybko przeprowadzone badanie najlepiej przez specjalistę chirurga ortopedę, pozwala określić poziom uszkodzenia, jego mechanizm, rodzaj i zakwalifikować pacjenta do odpowiedniego leczenia. Jaka maść na naciągnięty mięsień? Jak leczyć naciągnięty mięsień? Na ten typ urazu świetnie sprawdza się maść na naciągnięty mięsień z arniką górską, aplikowana na kontuzjowaną część ciała. Arnika bowiem ma działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwobrzękowe. Jak zregenerować mięśnie po naderwaniu? Terapia w przypadku naderwanego mięśnia to przede wszystkim odpoczynek – przez minimum 5 dni należy ograniczyć aktywność ruchową. Należy też regularnie stosować zimne okłady, co zmniejszy obrzęk i wewnętrzne krwawienie. Jak leczyć naciągnięty mięsień ramienia? W wypadku naciągnięcia barku czy nawet naderwania mięśnia liczy się szybkie działanie. Pierwszym krokiem powinno być zaaplikowanie kompresów chłodzących i utrzymanie uszkodzonego obszaru w rozciągniętej pozycji. Ciepłe okłady będą nieskuteczne – mogą zwiększyć ból i opuchliznę. Jak wyleczyć mięsień dwugłowy? W trudnych przypadkach zerwania mięśnia dwugłowego uda konieczna może okazać się operacja. Przy lekkich kontuzjach, takich jak stłuczenie czy naciągnięcie mięśnia dwugłowego uda, leczenie skupia się na odpoczynku, ograniczeniu aktywności oraz farmakoterapii (leki przeciwbólowe i przeciwzapalne). Rehabilitacja i ćwiczenia w domu mięśnia nadgrzbietowego Mięsień nadgrzebieniowy jest zlokalizowany w dole nadgrzebieniowym, pod mięśniem czworobocznym (w okolicach łopatki). Jest strukturą w obrębie stawu ramienno–łopatkowego, która najczęściej ulega uszkodzeniom. Przyczyny takich kontuzji leżą zazwyczaj w pozornie niegroźnych urazach oraz przeciążeniach, na skutek których dochodzi do stanu zapalnego w obrębie ścięgien mięśni tworzących stożek rotatorów (struktury, w której skład wchodzi mięsień nadgrzebieniowy). Jak wygląda leczenie urazów mięśnia nadgrzebieniowego? Jakie zabiegi i ćwiczenia można zastosować? Mięsień nadgrzebieniowy – budowa anatomiczna. Funkcje mięśnia nadgrzebieniowego Mięsień nadgrzebieniowy (łac. musculus supraspinatus) znajduje się pod mięśniem czworobocznym, ma płaski, podłużny kształt. Proksymalny przyczep zlokalizowany jest w dole nadgrzebieniowym – strukturze anatomicznej łopatki. Z drugiej strony mięsień nadgrzebieniowy przytwierdzony jest do guzka większego kości ramiennej, jest łatwy do palpacji – na przedniej części głowy kości ramiennej oraz torebki stawu ramiennego (zgodnie z anatomią mięśni ramienia). Musculus supraspinatus, wspólnie z mięśniem naramiennym, odpowiada za ruch odwiedzenia ramienia, jego rotację zewnętrzną oraz napinanie torebki stawu ramiennego. Wspólnie z mięśniem podgrzebieniowym i obłym mniejszym mięsień nadgrzebieniowy współtworzy tzw. stożek rotatorów, połączenie to jest często określane również jako pierścień rotatorów. Ma on kluczowe znaczenie dla stabilizacji i właściwej ruchomości mięśni barku. Uszkodzenie mięśnia nadgrzebieniowego jest jednym z elementów patologii klinicznej określanej jako uszkodzenie stożka rotatorów. W wyniku pozornie niegroźnych urazów oraz przeciążeń może dochodzić do stanu zapalnego w obrębie ścięgien mięśni tworzących pierścień rotatorów. Taki stan utrzymujący się długoterminowo powoduje przewlekłą tendinopatię ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego aż do stanów zwyrodnieniowych. Kontuzje i urazy mięśnia nadgrzebieniowego stanowią bardzo poważną, częstą przyczynę bólu barku, potrafią zaburzyć jego funkcjonowanie na długi czas. Wyjątkowo często przy takich wypadkach dochodzi do uszkodzenia ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego poprzez naderwanie ścięgna barku lub jego zerwanie. Ma to związek z jego olbrzymią podatnością na siły kompresyjne wytwarzane podczas urazu. Zła technika podczas uprawiania sportów lekkoatletycznych, nieprawidłowa postawa ciała również predysponują do uszkodzeń mięśnia nadgrzebieniowego. Może to wykazywać związek z rodzajem uprawianego sportu, w którym wymagana jest duża częstotliwość ruchów mięśni barku. Ma to miejsce na przykład w grze w tenisa ziemnego, pływaniu, pchnięciu kulą, rzucie oszczepem, młotem czy grze w golfa. Także dysfunkcje i uszkodzenia kaletki podbarkowej w postaci zapalenia, będące syndromem zespołu ciasnoty podbarkowej, mogą ograniczać ukrwienie, osłabiając w ten sposób struktury ścięgniste i końcowo doprowadzając do zerwania ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego. Polecane dla Ciebie maść, zmęczenie, dla sportowców, bez parabenów zł ibuprofen, plaster, zwichnięcie, ból, stłuczenie zł ibuprofen, żel, ból, nerwoból, stan zapalny zł ibuprofen, tabletka, ból, gorączka, stan zapalny zł Mięsień nadgrzebieniowy – objawy Bardzo charakterystyczne wśród objawów zerwania ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego jest: ból ramienia pojawiający się w nocy, szczególnie podczas spania na określonym boku, słyszalne i niejednokrotnie wyczuwalne krepitacje i przeskakiwania w stawie, znaczne obniżenie siły mięśniowej, mocno zmniejszony prawidłowy zakres ruchomości, tkliwość palpacyjna mięśnia nadgrzebieniowego i okolicznych struktur barku. Wymienione objawy mogą występować ze zmiennym nasileniem. Mięsień nadgrzebieniowy – diagnostyka Diagnostyka opiera się zebraniu dokładnego wywiadu oraz na badaniu fizykalnym. Dokonując oceny, należy wykonać palpację najważniejszych struktur anatomicznych, ocenić siłę mięśniową oraz możliwości ruchowe. Testami klinicznymi stożka rotatorów wykorzystywanymi przez lekarzy i fizjoterapeutów są: test Neera, test mięśnia podłopatkowego, test bolesnego łuku oraz najbardziej znany – test Jobe’a (test mięśnia nadgrzebieniowego). Jeśli pacjent nie jest w stanie utrzymać odwiedzenia ramienia przeciwko oporowi, to podejrzewa się dodatni wynik testu Jobe’a i uszkodzenie mięśnia. Rentgenodiagnostyka powinna obowiązywać w przypadku wszystkich pacjentów z chronicznymi bólami barku. Ultrasonografię natomiast wykorzystuje się, aby uwidocznić ewentualne zmiany w ścięgnach mięśni tworzących stożek rotatorów, a w tym przypadku – w przyczepach mięśnia naramiennego. Obrazowanie za pomocą rezonansu magnetycznego jest przydatne do oceny ogólnego stopnia zaawansowania patologii uszkodzeń ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego barku, ścięgna mięśnia podgrzebieniowego oraz pozostałych struktur miękkotkankowych. Mięsień nadgrzebieniowy – leczenie Operacyjne leczenie zerwania ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego jest stosowane w sytuacji nieskuteczności postępowania zachowawczego oraz u osób powyżej 60. roku życia. Popularne wówczas jest wykonywanie artroskopii. Polega ona na wprowadzeniu oprzyrządowania niezbędnego do zabiegu poprzez kilka nacięć wykonanych na skórze. Zabieg w znieczuleniu ogólnym polega na likwidacji ewentualnych zrostów, zespoleniu zerwanych ścięgien barku oraz umiejscowieniu ich w pobliżu anatomicznie usytuowanego przyczepu. Procedura trwa kilka godzin i charakteryzuje się małym ryzykiem powikłań. W okresie blisko dwóch miesięcy po zabiegu ważne jest, aby bark pozostawał w odciążeniu. W ten sposób stwarza się warunki do pełnego zrośnięcia ścięgien z kością. Następnie wdrażane są ćwiczenia rehabilitacyjne. Stosunkowo rzadko, na podstawie badań obrazowych lekarz może zadecydować o rekonstrukcji zerwanego mięśnia barku. Gdy jednak do tego dojdzie, wówczas stosowanymi metodami mogą być odwrócona endoprotezoplastyka stawu lub artroplastyka interpozycyjna. Polega to na pobraniu fragmentów ścięgien z innych okolic ciała, aby móc dokonać rekonstrukcji. Pełen powrót do formy może trwać nawet rok. Mięsień nadgrzebieniowy – rehabilitacja. Przykładowe ćwiczenia Rehabilitacja uszkodzenia ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego polega przede wszystkim na ograniczeniu aktywności fizycznej oraz rezygnacji z czynności utrudniających proces gojenia. Stopniowe przywracanie funkcji stawu udaje się osiągnąć, podając dostawowo kortykosteroidy oraz osocze bogatopłytkowe, co pozwala zmniejszać ból oraz proces zapalny. Stopniowo wprowadza się terapię ruchem. Wykorzystywane metody to: terapia powięziowa, mobilizacje, masaż, czy pinoterapia. Bardzo skuteczny może okazać się taping łopatki (Kinesiology Taping, kinesiotaping), gdyż pozwala zmniejszyć dolegliwości oraz odciążyć częściowo bark. Uzupełniająco w przebiegu procesu usprawniania można wykorzystać laseroterapię, elektroterapię oraz pole magnetyczne. Ćwiczenia można wykonywać z użyciem taśmy Thera-band. Taśmę przytwierdzoną z jednej strony do drabinki, krzesła lub drzwi, chwytamy z drugiej strony ręką. Kończyna górna powinna być ustawiona wzdłuż tułowia, zgięta w łokciu. Pod pachą umieszczamy zrolowany ręcznik lub poduszkę. Następnie wykonując powolny ruch rotacji zewnętrznej w barku, trzymając cały czas ramię przy tułowiu, naprężamy taśmę. Ćwiczenie należy wykonać w 3 seriach po 10 powtórzeń. Można także w pozycji stojącej lub siedzącej, chwycić dwa końce taśmy w obie ręce. Środek taśmy należy przytwierdzić do drabinki. Następnie naciągamy końce taśmy, wykonując ruch ściągania łopatek. Tutaj podobnie jak poprzednio, ćwiczenie wykonujemy w kilku seriach po 8–10 powtórzeń. Należy zaznaczyć, że w przypadku uszkodzenia, naderwania lub zerwania mięśnia nadgrzebieniowego każda próba wprowadzania ćwiczeń musi być bezwzględnie skonsultowana z terapeutą. Te, przedstawione powyżej nie będą odpowiednie dla wszystkich pacjentów i niekoniecznie nadają się do zastosowania na każdym etapie procesu powrotu do sprawności. Twoje sugestie Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym. Zgłoś uwagi Polecane artykuły Jak powstaje nowotwór? Nowotwory to jedna z najgroźniejszych znanych chorób, która jest niestety bardzo powszechna i współcześnie znajduje się w ścisłej czołówce przyczyn śmierci. Warto zadać sobie pytanie: w jaki sposób rozpoczyna się proces powstawania nowotworu i jakie czynniki na niego wpływają? Jakie objawy mogą sugerować obecność guza mózgu? Pierwotne nowotwory ośrodkowego układu nerwowego są u dorosłych przyczyną około 3% wszystkich zgonów na nowotwory złośliwe. Większość nowotworów ośrodkowego układu nerwowego jest umiejscowiona wewnątrzczaszkowo, a jedynie co dziesiąty nowotwór rozwija się w kanale kręgowym. Warto wiedzieć, jakie objawy wskazują na rozwijający się nowotwór. Zapomniane choroby zakaźne Obecnie na świecie zaczynają znowu pojawiać się choroby, o których świat już zaczynał zapominać. Ma to związek zarówno z tym, że bardzo dużo ludzi nie chce szczepić swoich dzieci, jak również z tym, że coraz więcej ludzi zwiedza odległe zakątki świata, nie stosując właściwej profilaktyki przed podróżami. O jakich chorobach mowa? Wysypka na brzuchu u dorosłego lub dziecka Każdy z nas nie jeden raz borykał się z problemem zmian skórnych, które lokalizowały się w różnych miejscach ciała. Czasami zmiany te były swędzące, czasami nie odczuwaliśmy natomiast żadnych związanych z nimi dolegliwości. Zdarzało się, że wykwity na skórze były płaskie, innym razem wyraźnie można było je wyczuć i miały one formę grudek lub krostek. Jedną z częstszych lokalizacji wysypki jest brzuch, co dotyczy zarówno ludzi dorosłych, jak i dzieci. Czerniak – objawy, diagnoza, profilaktyka. Najnowsze terapie w leczeniu czerniaka skóry Czerniak występuje rzadziej niż inne rodzaje nowotworów skóry, np. rak podstawnokomórkowy, ale jest bardziej podatny na wzrost i rozprzestrzenianie się. Jeśli uda się go wykryć we wczesnym stadium, rokowania dla pacjenta są bardzo pomyślne. Niestety problemem jest to, że pacjenci z podejrzanymi zmianami zbyt późno zgłaszają się do specjalisty. Jak rozpoznać czerniaka? Jakie są czynniki ryzyka? Trądzik różowaty – pielęgnacja kosmetyczna i domowa. Czy da się go wyleczyć? Trądzik różowaty (acne rosacea) to choroba zapalna skóry, która częściej dotyka kobiet niż mężczyzn. Przebieg dermatozy jest wielofazowy i złożony z okresów zaostrzeń i wyciszenia objawów. Leczenie trądziku różowatego powinno zawsze podlegać ścisłej kontroli lekarza dermatologa, który wdrażając odpowiednie metody terapii, pomoże pozbyć się problemu czerwonej skóry na twarzy. Trzaskający palec - metody leczenia, ćwiczenia, rehabilitacja Palec trzaskający to choroba, której istotą jest stan zapalny błony maziowej i pochewki ścięgnistej. Rozwija się najczęściej wtórnie w przebiegu RZS, tocznia układowego. Typowe objawy w postaci trzaskania i trzeszczenia w palcach są następstwem zmniejszenia przestrzeni w pochewce ścięgnistej wywołanej stanem zapalnym. Ważne miejsce w leczeniu zajmuje rehabilitacja W tym artykule w przystępny sposób przekaże Ci informacje na temat: – Uszkodzeń grupy kulszowo-goleniowej (m. in. mięsień dwugłowy uda) – Objawów i przyczyn tego problemu – Różnych strategii leczenia – Rokowań i wskazówek niezbędnych do powrotu do aktywności :) Już na samym początku chciałbym zaznaczyć, że artykuł dotyczy uszkodzeń mięśni wchodzących w skład grupy kulszowo-goleniowej. Wiele osób słyszy, że jeśli doszło do uszkodzenia mięśni znajdujących się po tylnej stronie uda to na pewno za uraz odpowiada mięsień dwugłowy uda. Jednak obok niego znajdują się dwa dodatkowe mięśnie i to one mogły również ulec uszkodzeniu! Dlatego artykuł nie będzie tylko o uszkodzeniu mięśnia dwugłowego uda ale o problemach całej grupy zginaczy kolana (grupie kulszowo-goleniowej). Szacuje się, że uszkodzenia mięśniowe są najczęstszą formą urazów spotykanych u sportowców. Najbardziej narażeni są zawodnicy, którzy dużo biegają, kopią lub skaczą. Najczęściej urazom ulega grupa mięśni kulszowo – goleniowych, do której zaliczamy mięśnie: półścięgnisty, półbłoniasty oraz dwugłowy uda. Badania analizy chodu pokazują, że mięśnie kulszowo – goleniowe biorą aktywny udział we wszystkich fazach biegu. We fazie wczesnej są odpowiedzialne za stabilizację stawu kolanowego, we fazie późnej biorą udział w propulsji (ruchy stopy na ziemi), natomiast we fazie przenoszenia hamują prostowanie kolana i zginanie stawu biodrowego – można powiedzieć, że nie próżnują :) Uszkodzenia mięśni kulszowo- goleniowych mają tendencję do nawrotów. Przyczyn jest kilka – od źle poprowadzonego procesu fizjoterapii po zbyt szybkie rozpoczęcie aktywności fizycznej. W artykule omówię anatomię mięśni kulszowo – goleniowych, najczęstsze objawy zgłaszane przez moich pacjentów oraz różne przyczyny powstania urazu. Jeśli ten uraz uraz dotknął właśnie Ciebie :( podpowiem Ci jak powinno wyglądać Twoje leczenie! Trochę o anatomii i dokładnych uszkodzeniach Pisząc na temat uszkodzeń mięśniowych nie sposób pominąć budowy mięśni, które są bohaterami tego artykułu, dlatego w skrócie omówię anatomie i funkcje 3 mięśni uda: Mięsień dwugłowy uda: znajduje się na stronie tylnej uda. Jak sama nazwa wskazuje ma on dwie głowy: długą i krótką. Przyczep początkowy głowy długiej znajdziesz na tylnej powierzchni guza kulszowego, następnie mięsień biegnie ku dołowi i na wysokości dołu podkolanowego łączy się z głową krótką. Głowa krótka przyczep początkowy ma niżej od długiej, ale obydwie głowy razem tworzą ścięgno, które biegnie do głowy kości strzałkowej. Jeśli chodzi o główne funkcję mięśnia to głowa długa bierze udział w wyproście stawu biodrowego, natomiast obydwie głowy zginają kolano. Mięsień półścięgnisty: jest w swej budowie smukły i długi. Biegnie od tylnej powierzchni guza kulszowego (tak jak mięsień dwugłowy uda), aż do kości piszczelowej, a dokładniej ujmując przyczepia się poniżej jej guzowatości. Ścięgno tego mięśnia współtworzy tzw. gęsią stopkę. Jeśli chodzi o funkcję to do głównych zadań mięśnia półścięgnistego należy wyprost biodra i zgięcie w stawie kolanowym. Mięsień półbłoniasty: leży pomiędzy ścięgnem mięśnia dwugłowego uda a przyczepem początkowym mięśni czworogłowego uda. Ścięgno początkowe zaczyna się w przybliżeniu od połowy długości tego mięśnia, następnie tworzy brzusiec, w którym znajduje się zagłębienie dla mięśnia półścięgnistego. Przechodząc do przyczepu końcowego mięsień ten również przechodzi w ścięgno i przyczepia się od tyłu do nadkłykcia przyśrodkowego. Ścięgno końcowe rozgałęzia się na 3 odnogi. Do głównch funkcji mięśnia półbłoniastego możemy zaliczyć wyprost i przywodzenie biodra i zgięcie kolana. Podsumowując funkcję Mięśni kulszowo – goleniowych warto zapamiętać, że są one grupą dwu stawową (krzyżują się z dwoma stawami) przez co są narażone na uszkodzenia znacznie częściej. Gdy biegniesz mogą ulec urazowi w dwóch sytuacjach: w trakcie hamowania wyprostu w stawie kolanowym oraz kiedy odrywasz stopę od podłoża. Miejsce, które najczęściej ulega uszkodzeniom to uszkodzeniu połączenie mięśniowo – ścięgniste, ale o tym poniżej gdzie przedstawię podział różnych uszkodzeń w obrębie grupy kulszowo-goleniowej: Uszkodzenia mięśni kulszowo- goleniowych możemy podzielić na trzy grupy: Stopień I Przeciążenie – potocznie nazywane również „naciągnięciem mięśnia”. W trakcie urazu doszło do uszkodzenia mniej niż 5% struktur wchodzących w skład jednostki mięśniowo – ścięgnistej. Nie dochodzi do utraty funkcji (zgięcie kolana jest możliwe, ale często z bólem), może pojawiać się minimalny stan zapalny. Stopień II Opisuje sytuację, w której doszło do częściowego naderwania. Obserwuje się zmniejszoną siłę mięśniową, obrzęk oraz ból przy próbie aktywności mięśnia Stopień III W tej sytuacji doszło do całkowitego zerwania mięśnia, z postrzępionymi krańcami. Funkcja zostaje całkowicie utracona. Zazwyczaj pojawia się duży krwiak i większe dolegliwości bólowe Dodatkowo może dojść również do złamań awulsyjnych w okolicy guza kulszowego, gdzie cześć górna odrywa się od swojego przyczepu z fragmentem kości miednicy (fragmentem guza kulszowego). Istnieje jeszcze inna klasyfikacja urazu, która dokładniej opisuje dolegliwości bólowe grupy kulszowo – goleniowej: 1A – pojawia się zmęczenie, które powoduje zaburzenia we funkcjonowaniu. W trakcie badania stwierdza się nadmierne napięcie mięśniowe, ból może pojawiać się w trakcie odpoczynku. Sportowcy określają tą kontuzję jako „naciągnięcie mięśnia”. Ból jest ćmiący, rozlany, o średniej intensywności. W badaniu USG/RM nie widać często żadnych zmian. 1B – w tym przypadku doszło do mikro urazów mięśnia. Ból występuje w trakcie przechodzenia z pracy ekscentrycznej w koncentryczną. Pojawia się ostry stan zapalny, dolegliwości mogą utrzymywać się nawet godzinę po zakończonym wysiłku. Dodatkowo można stwierdzić obrzęk i sztywność mięśniową. Dolegliwości ustępują nieco po rozciągnięciu grupy mięśniowej. W badaniach obrazowych zazwyczaj widoczny jest jedynie obrzęk. 2A – zaburzenia nerwowo mięśniowe, które powiązane są z kręgosłupem. Występuje sztywność mięśni, która jest bolesna dla pacjenta, zwiększa się wraz z podejmowaniem aktywności. Występuje niewielki obrzęk, który jest zlokalizowany pomiędzy mięśniem a otaczającą go powięzią. W niektórych przypadkach stwierdza się nadwrażliwość skóry, pacjent opisuje ból jako rozpierający. USG/RM nie pokazują żadnych zmian/ ewentualnie występowanie obrzęku. Można powiedzieć, że ból w tylnej części jest tylko objawem a przyczyna jest w kręgosłupie! 2B – zaburzenia nerwowo – mięśniowe, które wiążą się z problemem mięśniowym. Występuje tutaj ból kurczowy, sztywność zwiększa się stopniowo wraz z nadmiernym napięciem mięśnia. Pojawia się obrzęk wraz z opuchlizną, rozciąganie przynosi pacjentom ulgę. Ból jest zlokalizowany najczęściej wzdłuż brzuśca mięśnia. Badania obrazowe raczej niczego nie pokazują. 3A – określane jako niewielkie częściowe naderwanie mięśnia. W trakcie tego urazu doszło do naderwania mięśnia ze średnicą nie przekraczającą wielkości pęczka mięśniowego. U pacjenta występuje ostry ból, czasami określany jako uczucie kłucia igłą. Często również pacjenci opisują moment, w którym słyszeli charakterystyczny trzask, po którym rozpoczął się nagły ból. Lekarz w trakcie badania jest w stanie wyczuć zaburzenia struktury włókien mięśniowych. W trakcie rozciągania dochodzi do jeszcze większego podrażniania miejsca uszkodzenia i zwiększenia dolegliwości bólowych. Kontuzja dotyczy w większości przypadków ścięgna mięśnia. W badaniu USG można stwierdzić krwiak wewnątrz mięśnia, RM daje pozytywny wynik w przypadku naderwań włókien o dużej rozdzielczości. 3B – umiarkowane naderwanie mięśnia. W tym przypadku doszło do naderwania mięśnia, w którym średnica przekracza wielkość pęczka mięśniowego. Ból jest opisywany jako kujący, wręcz przeszywający, często pacjenci słyszeli charakterystyczny trzask. Może dojść do upadku z powodu bólu. Pacjent umie doskonale pokazać miejsce występowania dolegliwości. Lekarz w trakcie badania jest w stanie jednoznacznie stwierdzić zaburzenia na przebiegu mięśnia, często również występuje krwiak. Uraz w głównej mierze dotyczy ścięgna. Badania obrazowe pokazują jednoznacznie uraz. 4 – całkowite naderwanie mięśnia lub oderwanie ścięgna. W większości przypadków dotyczy miejsca przyczepu ścięgna do okostnej lub też miejsca, w którym brzusiec przechodzi w ścięgno. Pacjenci opisują ból jako tępy, ćmiący, opisują również moment wystąpienia trzasku. Często również upadają z powodu bólu. W trakcie badania stwierdza się znaczny defekt mięśnia, krwiak. W badaniu lekarz może stwierdzić ubytek na przebiegu mięśnia. Badania obrazowe pokazują jednoznacznie uszkodzenie. Przeprowadzone badania pokazują, że urazy mięśnia dwugłowego uda dotyczą aż 69-80% wszystkich przypadków uszkodzeń tylnej grupy mięśni uda. Najczęściej uszkodzeniu ulega głowa długa w miejscu przejścia brzuśca w ścięgno. Tendinopatia przyczepu grupy kulszowo – goleniowej: to o czym koniecznie należy wspomnieć to problem tendinopatii czyli przeciążenia ścięgna w miejscu przyczepu całej grupy do guza kulszowego. To właśnie w tym rejonie ból często jest zlokalizowany. W tej sytuacji dochodzi do kłucia w samym pośladku, bez jakichkolowiek objawów w tylnej części uda. Objawy w przypadku urazów mięśni tylnej części uda Większość z uszkodzeń grupy kulszowo – goleniowej ma ostry charakter, więc raczej będziesz wiedział, że coś jest nie tak! Zazwyczaj będziesz odczuwał ból w tylnej części uda. Czasami zdarza się, że możesz usłyszeć charakterystyczny trzask, po którym nie możesz dalej wykonywać ćwiczeń, lub Twój trening będzie znacznie utrudniony przez „kłucie” mięśnia. W skrajnych przypadkach możesz upaść na ziemię i będziesz potrzebował pomocy. Przy lżejszym uszkodzeniu możesz odczuć naciągnięcie, lub napięcie z tyłu uda- zwykle ból ten nie dyskwalifikuje z dalszej aktywności, jednak nasila się wraz z upływem czasu. Wato również wiedzieć kiedy sytuacja może się jeszcze bardziej pogorszyć (więcej włókien może ulec naderwaniu lub może dojść do całkowitego zerwania): Rozciąganie mięśnia: w przypadku rozciągania mięśni zarówno dynamicznego jak i statycznego często dochodzi do osiągnięcia końcowego zakresu zarówno torebki stawowej, mięśni oraz powięzi. To powoduje, że istnieje duże ryzyko dalszego rozerwania włókien któregoś z mięśni Ćwiczenia z obciążeniem: kontynuowanie ćwiczeń po urazie nigdy nie kończy się dobrze. Często możemy to zauważyć u niedoświadczonych sportowców! którzy starają się dalej biegać po pierwszym ukłuciu w tylnej części uda. Praca uszkodzonego mięśnia często wymaga maksymalnego skurczu włókien, co powoduje dalsze uszkodzenia i grozi całkowitym zerwaniem! Brak odciążenia: dalszemu uszkodzeniu mięśnia sprzyja każda dynamiczna aktywność. Nie wspomnę tu już o bieganiu, skakaniu czy kopaniu. Czasem do dalszych uszkodzeń mogą prowadzić niewinne czynności wykonanej bardzo dynamiczne m. in.: wstawanie z krzesła, wsiadanie do samochodu, utrata równowagi na nierównej nawierzchni. Przyczyny uszkodzeń mięśni tylnej części uda Do typowego uszkodzenia mięśni kulszowo – goleniowych dochodzi gdy biegniesz sprintem, w końcowej fazie, kiedy to Twój mięsień przechodzi z pracy ekscentrycznej w koncentryczną – staw kolanowy jest wówczas zgięty do 30˚. Oczywiście do uszkodzenia może dojść również w innych sytuacjach: gdy zbyt gwałtownie zahamujesz, zmienisz tempo biegu lub kierunek. Istnieje również szereg czynników globalnych, które znacząco podnoszą ryzyko urazu zobacz, który może dotyczyć Ciebie: – Brak elastyczności mięśni: elastyczność to kluczowy czynniki w przypadku wielu urazów. Na jej poziom ma wpływ kilka rzeczy. Pierwsza rzecz to rozciąganie statyczne i dynamiczne przed treningiem. Drugim czynnikiem jest rozciąganie po treningu (już trochę mnie intensywne z powodu mikro urazów po treningu). Ostatnim czynnikiem jest napięcie mięśniowo-powięziowe więc tu bardzo istotny jest masaż lub rolowanie. Problem niewystarczającej elastyczności dotyczy szczególnie osób mających siedzący tryb życia! Fot. 1 Przykład braku elastyczności grupy kulszowo-goleniowej – Nieprawidłowa postawa ciała: Kiedy Twój środek ciężkości zostanie przeniesiony nadmiernie do przodu (większość osób ma taki problem!) będzie to powodować napięcie tylnej taśmy mięśniowo-powięziowej i stałe statyczne przeciążenia grupy kulszowo-goleniowej. – Mikro urazy mięśniowe: Wielokrotnie wiele osób które realizują intensywny trening bagatelizuje niewielkie dolegliwości bólowe w tylnej części uda. Niestety mikro urazy sumują się w czasie i pewnego dnia mogą spowodować większe uszkodzenia podczas prostego ruchu! – Wcześniejsze urazy: Jeśli dotyczyły Cię w przeszłości urazy tylne grupy mięśni uda lub inne problemy w rejonie biodra, kolana czy stopy (które nie zostały wyleczone) to zawsze będziesz miał większe ryzyko urazu ze względu na zaburzenia prawidłowej biomechaniki kończyn dolnych. – Dysbalans mięśniowy: w tym przypadku kluczowa jest proporcja mięśni zginających kolano (grupa kulszowo – goleniowa) do prostowników (głównie mięsień czworogłowy kolana). Stosunek pomiędzy zginaczami a prostownikami powinien być na poziomie 50-65 %. Dodatkowo ważne jest by siła zginaczy i prostowników jednej nogi była proporcjonalna do drugiej! – Błędy treningowe: Błędy treningowe to temat rzeka, jednak postaram się go tylko zasygnalizować, opisując najczęstsze problemy z planowaniem treningu: a) Brak rozgrzewki: w przypadku wielu osób wystarcza czasu jedynie na trening, rozgrzewka jest mniej ważna :( jest to poważny krok to zdecydowanego zwiększania ryzyka urazu. Rozgrzane mięśnie i stawy znacznie więcej wybaczają na samym treningu b) Niewystarczająca regeneracja: bardzo często wielu zawodników trenuje dzień po dniu te same grupy mięśniowe z duża intensywnością. Po dużym wysiłku w mięśniach powstają mikro urazy, obciążenie mięśni kolejnego dnia jeszcze raz z duża intensywnością może zwiększyć ryzyko urazu. c) Nieprawidłowy plan treningowy: również zbyt ambitne plany treningowe mogą się przyczynić do powstania urazu. Mam tu na myśli zbyt długi kilometraż biegu, zbyt mało odpoczynku, wymagająca nawierzchnia do treningów czy brak dostosowania dni poświęconych na siłę, wytrzymałość, moc i regenerację. Diagnostyka uszkodzeń mięśnia dwugłowego uda i innych zginaczy Proces diagnostyczny urazów mięśni uda ma bardzo duże znaczenie Zacznijmy od badania klinicznego. W przypadku niewielkich uszkodzeń mięśni kulszowo – goleniowych możesz w ogóle nie zgłaszać żadnych objawów. Natomiast gdy naderwanie jest poważne może pojawiać się siniak, zaczerwienienie, a także obrzęk. Podczas ucisku mięśnia i przyczepów w miejscu urazu będziesz odczuwał dolegliwości bólowe, w niektórych przypadkach lekarz lub fizjoterapeuta może wyczuć ubytki na przebiegu danego mięśnia. Podczas badania próbuje się dokonać próby rozciągania mięśnia, która zazwyczaj również jest bolesna. Dodatkowo każde mocne napięcie mięśniowe również może wywołać objawy. W przypadku diagnostyki uszkodzeń grupy kulszowo – goleniowej pomocne są badania obrazowe. Badanie RTG może wykazać uszkodzenia z oderwaniem fragmentu guza kulszowego (miejsca przyczepu mięsna). Natomiast do oceny uszkodzeń samego mięśnia i innych lokalnych tkanek lekarz może wybrać badanie USG lub MR (Rezonans magnetyczny). Jeśli odczuwasz ból w rejonie tylnej części uda a nie widzisz żadnego powiązania bólu z urazem, musisz poinformować o tym lekarza i fizjoterapeutę. W trakcie procesu diagnostycznego specjalista musi rozróżnić czy ból mięśni kulszowo – goleniowych ma pochodzenie neurogenne czy mięśniowe. Jest to niezwykle ważne w procesie planowania terapii. Ból związany z nieprawidłowym działanie układu nerwowego (dyskopatia lub zaburzenie działania nerwów obwodowych) leczy się zupełnie inaczej nie problemy urazowe mięśni! Leczenie urazów i bólu mięśni uda Kiedy wiemy już jakie są objawy, przyczyny i diagnostyka uszkodzeń tylnej grupy mięśni uda pora skupić się na leczeniu! W przypadku uszkodzeń grupy kulszowo – goleniowej zazwyczaj leczenie jest zachowawcze (odpoczynek i regeneracja). Leczenie chirurgiczne jest rzadkie i zostanie omówione na samym końcu. Rehabilitacja Zaraz po uszkodzeniu w fazie ostrej – aby chronić odpowiednio gojące się tkanki zaleca się ograniczyć ruchomość kontuzjowanej kończyny. Czas odpoczynku jest zależny od stopnia uszkodzenia. Nie zaleca się tutaj noszenia unieruchomienia (stabilizator) jednak warto odpoczywać, a w poważniejszych przypadkach odciążać nogę za pomocą kul łokciowych. W początkowym etapie problemu warto również przykładać lód i trzymać kończyną na niewielkim uniesieniu (kolano wyżej od biodra, stopa powyżej kolana). Całość założeń dla pierwszego tygodnia po urazie (odpoczynek i nie drażnienie uszkodzonego mięśnia) jest kluczowa w celu ochrony mięśnia przed dalszym rozerwaniem! Właściwy proces rehabilitacji powinien się rozpocząć od rozluźniania napięć mięśniowo powięziowych w rejonie uda, podudzia, miednicy, oraz innych rejonów układu ruchu, które przyczyniły się do powstania naderwania lub zerwania. Początkowo unika się pracy wokół miejsca urazu, z czasem masaż może być wykonywany w rejonie uszkodzenia tak by poprawić ukrwienie i przyspieszyć regenerację włókien. Na dalszym etapie rehabilitacji przy braku dolegliwości bólowych pomocny może być również automasaż za pomocą rollera. Warto wykonywać rolowanie nie tylko na tylnej grupie mięśni uda, ale także na mięśniu czworogłowym, paśmie biodrowo-piszczelowym (ITB) czy mięśniach łydki. Dobra elastyczność i ruchomość wszystkich grup mięśniowych będzie minimalizować ryzyko kolejnych urazów. W przypadku problemów z przyczpem mięśnia do guza kulszowego, niezbędny jest masaż w rejonie guza kulszowego lub automasaż za pomocą piłki do masażu w tym rejonie. Fot. 2 Przykład rolowania grupy kulszowo-goleniowej na wałku (rollerze) W trakcie trwania rehabilitacji ważne jest dobre ukrwienie mięśnia. W tym celu pomocny może być trening wytrzymałościowy. Bardzo korzystny może tu być rower stacjonarny (o ile nie wzmaga dolegliwości bólowych w trakcie treningu lu po nim). Spokojna jazda na rowerze wpływa dobrze na ukrwienie, które jest kluczowe w procesie gojenia! W końcowym etapie rehabilitacji kiedy objawy bólowe minęły należy stopniowo wracać do rozciągania. W mojej opinii nie należy ograniczać się tylko do rozciągania statycznego, ale przeplatać rozciąganie dynamiczne ze statycznym. Rozciąganie dynamiczne grupy kulszowo – goleniowej musi być oczywiście przeprowadzone we właściwy sposób i we właściwym czasie (odpowiednia kontrola ruchu bez nie kontrolowanych wymachów). Na ostatnim etapie rehabilitacji kiedy dolegliwości bólowe już dawno mamy za sobą niezbędna jest poprawa siły, masy i wytrzymałości siłowej grupy kulszowo-goleniowej. Tego typu trening musimy być dobrze zaplanowany przez fizjoterapeutę by bezpiecznie przeprowadzić Cię przez ten kluczowy etap! Końcowym etapem rehabilitacji jest dynamika czyli najpierw stopniowy powrót do biegania, a później etapowe zwiększanie trudności poprzez: przyspieszania, skakanie, wyhamowywanie prędkości czy zmianę kierunku biegu. W całym procesie regeneracji mięśni zginaczy uda ważny jest przede wszystkim dobór zadań do stopnia uszkodzenia. W naciągnięciu lub niewielkim uszkodzeniu przechodzenie kolejnych etapów będzie bardzo szybkie, w przypadku dużych uszkodzeń trzeba mozolnie robić „małe kroczki na przód” i czekać na gojenie, które bez bólu pozwala nam utrudniać ćwiczenia. Właściwie przeprowadzony proces rehabilitacji będzie wpływał na jakość gojonych tkanek! Fizykoterapia Zabiegi fizykoterapii mogą być bardzo pomocne w procesie rehabilitacji. Będą wpływać na poprawę krążenie i przyspieszenie gojenia tkanek. Korzystne mogą być zabiegi: elektroterapii, laseroterapii, hydroterapii. Farmakoterapia W przypadku sportowców czasem terapia może być wspomagana osoczem bogatopłytkowym (PRP) dla przyspieszenia procesu gojenia tkanek. Zaopatrzenie ortopedyczne – zobacz jaki sprzęt polecam do ćwiczeń i rehabilitacji? Kliknij na link i zajrzyj do sklepu Jeśli mamy do czynienia z urazem to warto na początku zastosować Cold pack do chłodzenia. Można go owinąć c cienki ręcznik kuchenny i przykładać kilka razy dziennie do miejsca urazu. W całkowitych zerwaniach, przydadzą się również kule do chodzenia. Kiedy minie już okres ostry (po 1-2 tygodniach), przydać się może wałek do rolowania mięśni uda. Uzupełnieniem rolowania na wałku jest rolowanie na piłce do masażu. Kiedy wszystkie dolegliwości bólowe minęły korzystny będzie trening wzmacniający, do którego można wykorzystać taśmy i gumy. Dla komfortu ćwiczeń bardzo przydatne są maty do ćwiczeń. Leczenie operacyjne urazów mięśni tylnej części uda Zabieg operacyjny jest dość rzadki w przypadku uszkodzeń zginaczy kolana. Wskazaniem do leczenia operacyjnego jest zupełne przerwanie mięśnia lub oderwanie fragmentu guza kulszowego z jednoczesnym przemieszczeniem się oderwanego fragmentu o 2 cm lub więcej (złamanie awulsyjne). Przebieg rehabilitacji po zabiegu będzie indywidualny, jednak mocno zbliżony do założeń rehabilitacji, którą przedstawiłem powyżej. Rokowania i powrót do sprawności W przypadku każdego uszkodzenia jednego z mięśni należących do grupy kulszowo-goleniowej (mięsień dwugłowy uda, mięsień półścięgnisty, mięsień półbłoniasty) czas gojenia będzie inny i będzie zależał od ilości uszkodzonych włókien i dodatkowych uszkodzeń. W lekkich uszkodzeniach możliwy będzie powrót do sportu po 1-2 tygodniach, w przypadku zaawansowanych uszkodzeń zawodnicy wraca do gry około 5-6 tygodni po urazie. Będzie na to miała wpływ jakość rehabilitacji oraz stosowanie się do zaleceń fizjoterapeuty. Warto pamiętać by stosować się do zaleceń profilaktyki przeciążeń by zminimalizować ryzyko kolejnych uszkodzeń w przyszłości, które mogą mieć coraz to większy wpływ na Twoje możliwości uprawiania sportu! Zachęcam do komentowania i zadawania pytań pod artykułem!Przemek Jureczko Świat Rehabilitacji – Kompleksowa Pomoc w Jednym Miejscu! Jestem fizjoterapeutą i propagatorem zdrowego stylu życia. Moim celem nr 1 jest powrót pacjentów do sprawności. Pisząc i nagrywając dla Was materiały staram się wskazać właściwą drogę do zdrowia i pokazać ile zależy od Ciebie! Ścięgna to zwarta tkanka łącząca mięśnie z kością, na którą mają oddziaływać. W przypadku barku cztery ścięgna (mięśnia podłopatkowego, nadgrzebieniowego, podgrzebieniowego oraz obłego mniejszego) tworzą pierścień otaczający głowę kości ramiennej. Odpowiedzialne są one za unoszenie i rotację barku oraz są niezbędne do zachowania stabilności stawu. Przyczyny uszkodzenia ścięgien stożka rotatorów Zerwanie ścięgien rotatorów może wystąpić w każdym wieku jako efekt silnego urazu (podniesienie ciężaru, próba złapania ciężkiego przedmiotu, upadek na wyprostowaną kończynę) lub wielokrotnie powtarzanych mikrourazów (tenis, golf, crossfit). Najczęściej uszkodzenie powstaje stopniowo i związane jest z naturalnym procesem osłabiania włókien tworzących ścięgno. Szacuje się, że ponad 30% osób powyżej 65. roku życia może mieć uszkodzone ścięgna i większość z nich nie odczuwa żadnych dolegliwości. Objawy uszkodzenia ścięgien stożka rotatorów Częściowe lub całkowite uszkodzenie ścięgien stożka rotatorów może prowadzić nie tylko do osłabienia siły odwodzenia, ale również rotacji ramienia. Charakterystycznym objawem jest ból barku, uniemożliwiający sen i nasilający się przy próbach aktywności fizycznej. Nierzadko dochodzi do bolesnego „chrzęszczenia” podczas ruchu stawem. Diagnostyka uszkodzenia ścięgien stożka rotatorów Wstępną diagnozę postawić można na podstawie zebranego wywiadu oraz badania klinicznego. Jednakże do potwierdzenia rodzaju oraz stopnia uszkodzenia niezbędne są badania obrazowe – rezonans magnetyczny (MRI) lub USG. Leczenie uszkodzenia ścięgien stożka rotatorów Leczenie uszkodzonego ścięgna stożka rotatorów uzależnione jest od wieku pacjenta, aktywności, stopnia urazu (uszkodzenie częściowe lub całkowite ścięgna) oraz rodzaju uszkodzenia (urazowe/przewlekłe). W przypadku uszkodzeń przewlekłych, częściowych oraz u osób powyżej 70. roku życia z powodzeniem stosuje się leczenie zachowawcze. Polega ono na modyfikacji aktywności oraz rehabilitacji mającej na celu przywrócenie funkcji stawu. Ważnym elementem leczenia jest okresowe podawanie doustnych leków przeciwzapalnych oraz iniekcji dostawowych: kortykosteroidy – czasowo zmniejszające ból, pozwalające wprowadzić stopniowe ćwiczenia rehabilitacyjne; osocze bogatopłytkowe (pobraną od pacjenta krew poddaje się specjalnemu procesowi, uzyskując stężoną mieszaninę białek i czynników wzrostu) – posiada działanie modulujące proces zapalny i przeciwbólowy. Leczenie operacyjne uszkodzeń ścięgien stożka rotatorów wskazane jest w nagłych urazach oraz dla pacjentów, u których leczenie zachowawcze nie przynosi oczekiwanych rezultatów lub dla osób poniżej 60 roku życia. Operacje przeprowadza się techniką artroskopową (kilka 5-10 milimetrowych nacięć skórnych, przez które wprowadza się kamerę i instrumenty chirurgiczne) w znieczuleniu ogólnym. Podczas operacji usuwa się zmienioną zapalnie kaletkę, zrosty i za pomocą specjalnych implantów (śrub wkręcanych w kość) ścięgna doszywa się do anatomicznego miejsca przyczepu. Operacja taka trwa od 1 do 2 godzin i daje bardzo dobre rezultaty kliniczne. Satysfakcja pacjentów wynosi ponad 90%, a ryzyko powikłań ( infekcja, bark zamrożony, nawrotowe zerwanie) jest niewielkie. Powrót do pełnej funkcji uszkodzonego ścięgna stożka rotatorów jest długotrwały i wymaga wysiłku ze strony pacjenta skierowanego na ćwiczenia rehabilitacyjne. Naprawione ścięgna zrastają się z kością w ciągu wielu miesięcy. Dlatego po operacji wymagane jest częściowe unieruchomienie w ortezie na okres 4-6 tygodni. Już podczas tego okresu wdrażane są ćwiczenia barku pod kontrolą fizjoterapeutów. Powrót do pracy biurowej trwa ok. 3 tygodni, do prowadzenia samochodu ok. 6 tygodni, natomiast aktywności fizycznej od 3 do 6 miesięcy. Pełen okres leczenia i rehabilitacji zależy od stopnia uszkodzenia i trwa między 6-12 miesięcy. W niewielkim procencie przypadków już na podstawie przedoperacyjnych badań obrazowych można stwierdzić, że naprawa uszkodzenia nie będzie możliwa ze względu na słabą jakość ścięgna połączoną z zanikiem mięśni stożka rotatorów. Stosowane są wtedy artroskopowe metody rekonstrukcyjne z przeszczepem tkanki od dawcy (tzw. rekonstrukcja górnej torebki stawowej), transfer ścięgien z innych okolic obręczy barkowej, artroplastyka interpozycyjna lub endoprotezoplastyka odwrócona stawu ramiennego.

ile odszkodowania za naderwany mięsień